Annemle geçtiğimiz günlerde hayatımın en büyük kavgalarından birini ettim. Şaşırmayın, aynı evde yaşıyoruz; zaten annem beni yıllardır evden çıkarmak için türlü yollar deniyor. Tabii ki başarılı olamadı, çünkü resmî olarak evde kayıtlıyım. Bu süreçte duyduğum bahanelerin haddi hesabı yok! İnsanız sonuçta, aileyle ilişkiler iyi olsun istiyoruz.
Şimdi siz de diyeceksiniz ki, Otuz yaşında annenle yaşamak normal mi? Valla bence de pek normal değil; ama eşimle evlenince başka seçeneğimiz yoktu. Sonra çocuklar da doğunca taşınmaya hiç vaktimiz kalmadı.
O kadar paramız da yok ki! Maaşım küçük, eşim ise evden çalışıyor; iş her zaman olmuyor. Bazen haftalarca sipariş gelmiyor, ona gelir yoksa bize para yok. Arabaya krediyle girdik; mecbur kalınca aldık. Annem de arabadan hiç hoşlanmıyor doğrusu…
Yani hâlâ annemle aynı çatıyı paylaşıyoruz. Çünkü elektrik, doğalgaz, market masrafları bölüşülünce insanın cebi biraz daha rahat ediyor. Üstelik çocukları arada anneme bırakmak var ya, müthiş avantaj! Fakat son iki senedir annem hiç susmadı: Artık bir ev alın, taşının diye sürekli laf çarpıyor.
Ben de isterim, ama o kadar parayı nereden bulacağım? Başta usulca izah ettim, Durumumuz yok ama kenara para koyuyoruz, bir gün olur dedim. Zamanla iş çığırından çıktı, kavga gürültü bitmek bilmiyor.
Eşim bu konulara bulaşmak istemiyor, kaynanasıyla başı derde girsin istemiyor, anlıyorum. Ama insan arada desteğine ihtiyaç duyuyor. Ne yapacak ki adam? Ev alsak mesele çözülür ama arabadan kurtulmadan asla.
Annemin biraz huzur, sakinlik istediğini anlıyorum; sonuçta yaş kemale erdi. Ama bu, bizi evden kovmanın bahanesi mi? Zaten hayatta defalarca duydum; Bu evi sana bırakacağım! diye söyleyip durur. E o zaman niye başka yerlere sürgün olayım?
Geçen gün kopan kavgada ise tamamen iletişimi kestik. Olay şu: Teyzem vefat etti, anneme bir odalı bir daire miras kaldı.
Ben hemen sevinçle Oh, annem taşınır, istediği huzuru bulur! dedim. Ama annem ne yaptı? Evini bırakmak bir yana, yeni daireyi de bize vermeyi reddetti. Kendi sorunuzu kendiniz çözün! dedi.
Bu normal mi sizce? Biz nasıl iletişim kuracağız, fikri olan var mı?
