Oğlum eve bir kız arkadaşını getirdi ve nasıl başımdan savacağımı bilmiyorum.
Böyle itiraflar sırf buradaki anonim ortamda yapılabilir zaten! Şu anda öyle bir can sıkıntısı içindeyim ki, iyice bunalımdayım. Eminim, bu türden bir derdi ancak birdenbire çocuğu büyüyüp yetişkin olan anneler anlar.
Şimdi, bir çocuk doğuruyorsun, büyütüyorsun, babasına artık tahammül edemeyip boşanıyorsun, çocuğunu eksik hissedip mutsuz olmasın diye sırtında taşıyorsun. İki işte çalışıyorsun, eve gelip sanki üçüncü mesaide mutfakta nöbet tutuyorsun, yok bilmem kaçıncı telefonu alıyorsun, okulu okutuyorsun, her şeyini veriyorsun. Sonra bir anda:
Anne, Elif bizimle yaşayacak.
Kiminle? Bizim yirmi dört metrekarelik apartmanımızda mı? Kız şimdi oğlumun odasında mı yatacak? O da bizimle mi sofraya oturacak? E çamaşırları da mı beraber yıkayacağız? Yoksa evde artık iki hanımefendi mi olduk?
Oğlum bu haberi verdiğinde ağzı kulaklarındaydı sanki ben de evde havai fişek patlatıp Elife çekmeceleri boşaltacağım…
Kız fena çocuk değil, itiraf edeyim. Ama bu, eve üçüncü biri davet etmek istediğim anlamına gelmiyor. Yetişkin oldularsa, alsınlar başlarına bir kredi, kiralasınlar evlerini. Ne yani, tasarruf olsun diye annelerini mi yemlesinler? Benim sinirlerim üç kuruş etmez mi yani?
Kabul ediyorum, işte dayanamadım, kızı içeri aldım. Sonuçta oğlumun da bu evde hakkı var diyorum, sanki… Yalan söylüyorum, ama doğrucu Davut olmaya da söz verdim! Arkadaşlarım beni topa tuttu zaten: “Kızın huzurunu düşünmüyorsun da, ne biçim annesin!” dediler.
Şimdi ise eve giriyorum, daha kapıda sinir küpüyüm. Koridorda dizili ayakkabılar, mutfakta yağ içinde ocak, kesin Elif yemek yapmış. E yapsa ne olur? Ama alışverişi ben yapıyorum, niye başkası harcıyor? Parayı çöpe atmayı sevmem, ama Allah aşkına, bir yemek yaparken bir bakıyorsun un kalmamış, nolacak? Bir de bitmeyen banyo kuyrukları!
Açık söyleyeyim, Elifi evimden göndermek istiyorum. Yeterince hizmetçi vardı zaten, bana yenisi gerekmez!
Aklıma hemen bir fikir geldi: Ya ben de eve bir adam getirsem? Yıllarca oğlumun ağız tadı kaçmasın diye yanımda bir sevgili varmış gibi yapmaktan kaçındım. E hâlbuki ben de bu evde yaşıyorum, neden o bavuluyla gelsin de, üçümüz 24 metrekarede bakalım ne yapıyoruz görelim?
İşte böyle tuhaf bir mektup. Benim oğlum daha küçük olduğu için kendimi bu durumda hayal edemiyorum, ama sizin yorumlarınızı merakla bekliyorum.
Siz ne düşünüyorsunuz sevgili okuyucular? Çocuklarınız büyüdü de benzer bir durumda kaldınız mı? Gelin veya damadınızla anlaşabildiniz mi? Bir anne Elifi evden göndermekte haklı mı sizce?
