Kırk iki yaşındayım ve hâlâ hayatımı beraber geçirdiğim kadına evliyim. Onunla ilk kez on dört yaşımızda, lisede tanıştık. Ne bir kıvılcım, ne de romantik bir ilgi vardı o zamanlar. Sadece tesadüfen yan yana düşen iki sırada oturan, her gün neredeyse vakitlerini birlikte geçiren çocuklardık. Bizim aramızda başından beri tertemiz bir dostluk vardı: ödevleri birlikte yapar, teneffüslerde birlikte dolaşır, sırlarımızı paylaşırdık. Onun sevgilileri hakkında her şeyi bilirdim, o da benimkileri Hiçbir zaman sınırlar zorlanmadı, bir öpüşme ya da ima yoktu. Gerçekten iki iyi arkadaştık, belki de ruh ikiziydik.
Lise bittikten ve gençliğimizin ilk yıllarına girerken yollarımız doğal olarak ayrıldı. On dokuzumda İstanbula üniversite okumaya gittim, o ise Eskişehirde kaldı. Yirmi birimde ilk ciddi ilişkimi yaşadım, yirmi dörtte ise başkasıyla evlendim. Düğünüme geldi ailemin yanında, en ön masada oturuyordu. O zamanlar onun da düzenli bir ilişkisi vardı. İletişimimiz hiç kesilmedi, derdimizi döker, tavsiyelerini dinler, bir omuz arardık birbirimizde.
İlk evliliğim altı yıl kadar sürdü. Dışarıdan bakınca sağlam görünüyordu belki ama içeride sessizlik, tartışmalar ve uzaklık vardı. Her şeyi o bilirdi. Ne zaman ayrı odalarda uyuduğumuzu, ne zaman artık birbirimizle konuşmamaya başladığımızı Kendimi yalnız hissetmeye başladığımda, o yanımda olurdu, hiç yargılamaz, hiçbir zaman karımın arkasından kötü konuşmazdı. Sadece sessizce dinlerdi. Aynı yıllarda onun ilişkisi de bitti, birkaç yıl sadece işine adandı.
Otuz iki yaşımda boşandım. Zor bir dönemdi hem adli hem duygusal olarak. Tek başıma yeni bir hayat kurarken, yine o yanımdaydı. Yeni bir ev bulmamda yardım etti, beraber mobilya almaya gittik, akşam yemeklerini beraber yedik, yalnız kalmayayım diye uğraştı hep. O günlerde hâlâ dost diyorduk birbirimize ama bazı şeyler değişmişti: uzun sessizliklerde rahatsızlık olmaması, göz göze gelince bakışlarımızı kaçırmamamız, açıklanmayan o hafif kıskançlık
Otuz üçüme bastığım bir akşam, birlikte yediğimiz yemekten sonra, onun gitmesini istemediğimi ilk kez hissettim. O gece aramızda hiçbir şey yaşanmadı, öpüşme bile olmadı. Ama ben bütün gece uyuyamadım; çünkü artık onun sadece arkadaşım olmadığını inkâr edemezdim. Birkaç gün sonra o da benzer duygularını paylaştı: Benim başkasıyla dışarı çıkmamın onu neden rahatsız ettiğini, bunu başkalarından öğrenince içine nasıl bir kıskançlık düştüğünü anlatırken O ana kadar ikimiz de duygularımıza isim koyamamıştık.
Olanı kabullenmemiz neredeyse bir yıl sürdü. O sürede başka insanlarla da görüştük, belki bir umut bunun gerçek aşk olmadığını kanıtlamak istermiş gibi Fakat başaramadık; hangi ilişkide olsak, dönüp dolaşıp bir şekilde yine birbirimize anlatmak, karşılaştırmak, ötesini aramamak istiyorduk. Otuz beş yaşına geldiğimde denemeye karar verdik. Başlangıçta zordu; yirmi yıllık arkadaşlıktan birdenbire sevgililiğe geçmek korkutucuydu, kaybetme ihtimalimizin ağırlığı, suçluluk ve acaba geri dönülemez bir noktada mıyız duygusu vardı.
İki yıl sonra, ben otuz yedi, o ise otuz altı yaşında evlendik. Büyük bir düğün olmadı. Mantıklı, uzun uzun konuşulmuş, çokça düşünülmüş bir karardı bu. İnsanlar zaten yıllardır bizim birbirimize âşık olduğumuzu, bunu bizim görmezden geldiğimizi söylediler. Gerçek şu ki, biz öyle görmedik hiçbir zaman. İki dost, yirmi yıl boyunca hiç sınırı aşmadan yaşadı; aşk ise ancak hayatın acımasızlıklarından, kayıplardan ve olgunluktan sonra ortaya çıktı.
Bugün seneler geçti üzerimizden. Mükemmel mi? Hayır. Ama sağlam. Birbirimizi en gizli yönlerimize kadar tanıyoruz: stres altında nasıl olduğumuzu, nasıl kavga ettiğimizi, ne zaman susup, nasıl özür dilediğimizi. Bazen düşünüyorum, eğer o boşanmayı yaşamasaydım, yanımdaki insanın kıymetini bu kadar iyi anlayamazdım. Ona alıştığım, sadece dostum olduğu için evlenmedim; tüm yaşadıklarımızdan sonra, hayatımda asla başka biriymiş gibi davranmak zorunda kalmadığım tek insandı, yine de her defasında ona dönmekten hiç vazgeçmedim.
