Sekiz yıldır ev hanımıyım. İnan, bu hayal ettiğim bir şey değildi, ama şartlar böyle gelişti. İki çocuğum var, akşama kadar çalışan bir eşim, bir de hiçbir zaman temiz kalmayan bir evim. Her sabah 5:30da kalkıyorum. Evdekiler kalkmadan önce kahvaltıyı hazırlamış oluyorum.
Saat yedi olduğunda, bulaşıkları yıkamış, salonu süpürmüş, yatakları toplamış, öğle yemeğinin yarısını bile hazır etmiş oluyorum. Eşim çıkarken bana hep, Evde rahat rahat otur diyor. Sanki evde oturmak büyük bir tatilmiş gibi. Kapıyı kapattığı anda benim için ikinci çalışma günü başlıyor: çamaşır, yer silme, banyoyu temizleme, oyuncak toplama, market alışverişi, çocukları okuldan alma
Çocuklar eve geldiğinde ise dinlenmek nedir bilmiyorum. Dersler, ikindi atıştırmalığı, kavga gürültü, tekrar kirli çamaşırlar. Bu arada eşim eve bitkin geliyor ve direkt telefonuna gömülüyor. Bir yardım istesem, Ben bütün gün çalışıyorum ki deyip kenara çekiliyor. Bir kere, Ben de çalışıyorum dedim, bayağı kızdı. Abartıyorsun, asıl yorgunluğu bilmiyorsun dedi.
Bir gün ona, Üçüncü bir işe dönmek istiyorum artık, kendi kazancım olsun, evden çıkayım, temizlikten fazlası olduğumu hissedeyim dedim. Bana, Ya çocuklara kim bakacak?, O zaman neden evlendik ki?, Bu egoistlik diye çıkıştı. Kayınvalidem de araya girip iyi eşin evinden dışarı çıkmadığını söyledi.
Bir anda kendimi görünmez hissetmeye başladım. Kimse Nasılsın? diye sormuyor. Teşekkür eden yok. Yemek fazla tuzluysa şikâyet, ev dağınıksa suç bende, çocukların notları kötüyse yine ben sorumluyum. Her şey bende patlıyor.
Bir gün fena patladım. Gece onda, belim ağrıyarak bulaşık yıkıyordum ve eşim telefonda, Benim karım çalışmıyor, evde oturuyor dediğini duydum. Bulaşığı lavaboya fırlatıp öylece ağladım.
Şu an çok yoruldum. Maaşı olmayan, mesaisi belli olmayan, kimsenin kıymetini bilmediği bir işte çalışmaktan yoruldum. Hayatım dört duvar arasında tutsak gibi hissettiriyor artık. Sadece ev hanımı olmak var ya Bunu taşımaktan bıktım.
Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Susup katlanayım mı, yoksa bir işe girip direnek mi göstereyim, hatta evliliğimde kriz çıksa bile mi? Sence ev hanımları gerçekten ayrıcalıklı mı, yoksa kimsenin görmek istemediği bir yük mü taşıyoruz?
