Bakın, eğer normal insan gibi söylediğim sözleri anlayamıyorsanız, size iyice açıklayayım! Çocuklarım benim çocuklarım. Onlar hakkında kimle, ne zaman, hangi koşullarda görüşeceğine karar vermek sadece bana düşer, çünkü anneleri benim. Siz onları artık görmeyeceksiniz, ta ki bana ve çocuklarımı yetiştirme kurallarıma saygı göstermeyi öğrenene kadar!
Telefondaki ses bir anda tizleşti, ardından sert bir tık sesi geldi ve kısa, soğuk tutuklu sinyaller başladı.
Nermin Hanım ağır adımlarla elindeki telefonu mutfak masasının üstüne koydu. Elleri hafifçe titriyor, göğsünde ağır bir sitem dalgası yükseliyor, nefesi kesiliyordu. Tabureye oturdu, gözleri dalgın bakışlarla soğuyan adaçayı fincanında gezindi. Geniş ve pırıl pırıl mutfakta tek ses buzdolabının arada sırada uğuldamasıydı.
Bu büyük kavganın nedeni, aslında basit bir iki sabun köpüğü ve birer çikolata idi. Nermin Hanım iş çıkışı, alışkanlığı olduğu üzere Salı ve Perşembe günleri torunlarını, beş yaşındaki ikizleri Arda ve Keremi kreşten alıp eve getirmişti. Gelini, Ecem, yoga dersine ve manikürüne daha rahat gitsin diye torunları o günlerde Nermine bırakıyordu. Eve dönerken hafif, ılık bir yağmur başlamıştı. Çocuklar sevinçle sabun köpükleri üflüyor, yağmurda zıplıyor, ve Nermin Hanım onların o saf mutluluğuna bakarken çikolata ikram etmişti.
Ecem eve bir saat sonra geldiğinde tam anlamıyla kriz çıkardı: Çocuklar hastalanabilirdi, o çikolatalarda palm yağı ve şeker var, bunlar çocukların psikolojisini olumsuz etkiliyormuş, kayınvalide onun otoritesini bilerek sabote ediyormuş Nermin Hanım ne kadar ortamı sakinleştirmeye çalışsa da Ecemin öfkesi duvara çarpıyordu. Sonunda Nermin kapı dışarı edildi, bir saat sonra da Ecem telefon edip net kararını iletti: torunlarına erişimini kapatıyordu.
Nermin Hanım şakaklarını ovaladı, baş ağrısı giderek artıyordu. Elli sekiz yaşındaydı. Hayatını büyük bir inşaat şirketinin finans bölümünde geçirmiş, düzenli ve sayısal işlere alışık, mantığa önem veren bir kadındı. Ama oğlunun, Barışın ailesiyle olan ilişkilerde her türlü mantık yok oluyordu.
Barış altı yıl önce Ecem ile evlenmişti. Ecem taşradan, dış görünüşüyle dikkat çeken ama hırsı yüksek bir kadındı ve baştan beri ne kira, ne ailesiyle yaşam fikrini kabul etmemişti. İkizlere hamile kaldığında ev ihtiyacı şart oldu. Barış orta düzey bir yönetici olarak çalışıyordu, maaşı ancak güncel ihtiyaçlara yetiyordu. Nermin Hanım, o zaman tek doğru karar olarak gördüğü şeyi yaptı.
Yıllar boyu biriktirdiği tüm parasını çekip, iyi bir semtte, üç odalı geniş bir eve peşinat olarak yatırdı. Tapu hem Barışın hem Ecemin üstüne geçti ama bankadan kredi almak için ikisinin gelirleri yetmediğinden, Nermin Hanım birincil kefil oldu. Ayrıca yazılı olmayan, aylık kredi ödemelerini de üstlendi. Ödeme tutarı oldukça yüksekti yirmi iki bin lira. Nermin Hanım emekliliğini ertelemek, iki küçük şirketin muhasebesini de almak, tatil hayallerinden vazgeçmek zorunda kaldı.
Yıllardır düzenli olarak Barışın özel kredi hesabına para yatırıyordu. Ecem ise bunu zaten normal görüyordu. Ona göre anneanne torunlara ev sağlamak, gerektiğinde bakmak, buna karşılık arka planda kalmak ve gelinin her isteğine boyun eğmek zorunda.
Akşam, Nermin Hanım oğlunu aradı. Barış hemen açmadı, kısık sesle konuşurken balkona çıkmıştı, belli ki eşinin duymasını istemiyordu.
Anne, niye aradın, Ecem hâlâ sinirli, mahcup bir şekilde başladı. Ecem böyle, biliyorsun; niye karşı çıkıyorsun? Şu çikolatalar… Özür dilesen, bir daha yapmayacağını söylesen. Sadece onun başta olduğunu hissetmesi gerekiyor.
Barış, Nermin Hanımın sesi beklenmedik şekilde sertleşti. Neyin özrünü dileyeceğim? Torunlarıma tatlı ikram ettiğim için mi? Yağmurda sevinmelerine izin verdiğim için mi?
Anne, lütfen, yalvarmaya başladı. Evde ortam çok gergin. Ecem ağlıyor, stresten sütü bile kesilirdi diyor. Ne olur onun dediğini yap. Yoksa gerçekten çocukları görmene izin vermez.
Nermin Hanım gözlerini kapadı; otuz yaşındaki bir adamın, kendi evinin balkonunda eşinin öfkesinden saklanmasına içi acıdı.
Seni duydum oğlum, dedi ve telefonu kapattı.
Birkaç gün tam bir işkence gibiydi. Çocukların neşeli seslerini, o minik ellerini ve kreşte anlattıkları masalları özledi. Marketten torunlarının en sevdiği yoğurdu alıp, ağlayarak kahvaltıda kendisi yedi. Ecemi barışmak için birkaç kez aradı ama o telefonu açmadı, adeta gücünün tadını çıkarıyordu.
Cuma günü Nermin Hanım işte, bilanço çıkarıyordu. Karşı masadaki yakın dostu ve iş arkadaşı Figen hanım kahve içiyordu. Baktı ki Nerminin yüzü bir haftadır soluk, belgeleri kenara itti.
Hadi anlat bakalım, Nermin. Bu hafta sende hayat yok. Yine gelinin numara mı yaptı?
Nermin Hanım derin bir iç çekişle her şeyi anlatıverdi; yağmurdan, çikolatalardan, çocukları görememe kararından ve Barışın balkon fısıltısından bahsetti. Figen can kulağıyla dinleyip ara ara başını salladı.
Bak, Nermin, dedi sonunda. Senin sabrına hep hayran kaldım. Ama gerçeklere bakalım. Torunlarını görmek için aylık abone parası ödüyorsun, resmen.
Bu cümle Nermin Hanımın beyninde şimşek gibi çaktı, kalemi elinden düşürdü.
Figen, ne diyorsun? Hangi abone parası? Bu yardım, ailenin iyiliği için
Yardım karşılığında insanlar teşekkür eder, kararlı biçimde söyledi Figen. Ama senin üstüne basa basa çocuklarla tehdit edip, her ay yirmi iki bin lirayı götürüp hiçbir şey almıyorsun. Bu sevgi satın almak Ama sevgi satılmaz. Ecem senin zayıf noktanı buldu, artık seni torunlar üzerinden ömrünün sonuna kadar sömürür.
O günün devamında Nermin Hanım kafası karışık, işe odaklanamadan eve döndü. Banka uygulamasında bakiyeye göz gezdirdi. Maaşı ve ek işlerden kazandığı paralar, uyku eksikliği, bel ağrısı ve dinlenme yokluğuyla kazanılmıştı. Ama torunlarını sarılmaya izin vermeyen bir kadına gönderiyordu.
Bir anda içinde bir şey kırıldı. Kopan bir tel gibi, yerini pırıl pırıl soğuk bir netliğe bıraktı. Ne Barışa ne Eceme aramadı. Sadece telefonunu kapatıp siyah, demli bir çay demledi. Hiç nane yoktu bu defa.
Yirmi altı sabahı, telefon çalmaya başladı. Barış defalarca arıyordu. Nermin kahvesini ağır ağır içip ancak sonra açtı.
Anne! Bu sabah bankadan mesaj geldi. Kredi ödemesi yapılmamış, gecikme faizi başlamış! Kartın mı kilitlendi? Uygulama mı bozuldu? Anne hemen olmalı, yoksa ceza katlanıyor!
Nermin Hanım pencereden bakarken apartman görevlisi avluda yaprak süpürüyordu.
Kartım da uygulamam da gayet iyi durumda Barış, dedi sakin sesle.
Peki, o halde neden gelmedi? Unuttun mu?
Unutmadım, sadece göndermemeye karar verdim.
Barış bir an sustu, adeta nefesi kesildi.
Nasıl yani, göndermemek? Anne, şaka mı yapıyorsun? Hesabımız boş, Ecem dün masaj üyeliği aldı! Kendimiz yatıramayız! Biliyorsun durumumuzu
Sizin finansınız, sizin sorumluluğunuz, tıpkı bir muhasebe raporu okur gibi söyledi Nermin Hanım. Otuz yaşındasınız, kendi aileniz ve düzeniniz var. Ecem bana açıkça evde yabancı olduğumu, çocuklara erişim hakkım olmadığını söyledi. O zaman neden bir yabancı sizin malınıza ödeme yapacak ki?
Anne, bu şantaj!
Hayır Barış. Şantaj çocukları kendi egon için kullanmak. Benimki ise sizin hareketlerinizin doğal sonucu. Artık sizi rahatsız etmeyeceğim, siz de cüzdanımı rahatsız etmeyin. Kredinizi kendiniz halledin.
Ve telefonu kapattı. Yıllardır ilk kez bu kadar rahat nefes aldı.
Aynı akşam kapı neredeyse agresifçe çalındı. Barış ve Ecem kapıdaydı. Ecemin gözleri öfkeden parlıyordu, Barış ise kafası önde duruyordu.
Nermin Hanım sessizce içeri almalarına izin verdi, oturma odasına davet etmeyip koridorda bıraktı.
Siz aklınızı mı kaybettiniz Nermin Hanım?! Ecem öfkeyle öne çıktı. Farkında mısınız? Kendi torunlarınızı sokakta mı bırakmak istiyorsunuz? Çocuklarınız sokaklarda mı yaşayacak sizin gereksiz kırgınlığınız yüzünden?
Nermin Hanım duvara yaslanıp kollarını göğsünde birleştirdi. Eceme, sanki ilk kez görüyormuş gibi baktı. O kibirli kadın gitmişti; önünde kontrolü kaybetmiş birine dönmüştü.
Kimse çocukları sokakta bırakmaz Ecem, dedi sakin bir sesle. Çocukların sağlıklı ve sorumlu anne babaları var. Evin tapusu sizde. Kredi anlaşması da sizde. Ödeme yapılmazsa banka, ipotekli gayrimenkulü açık artırmada satma hakkına sahip. Kanunen, 446. madde gayrimenkul ipoteği istisnası getirir. Yani banka evi satışa çıkarır.
Nasıl bana kanun anlatırsınız! Ecem öfkeyle bağırdı. Ödeme yapmayı siz kabul ettiniz! Biz o parayı bekliyorduk.
İyi niyetimle, sevgimle yardım ettim, dedi Nermin Hanımın sesinde ilk kez metal bir güç vardı. Kendi tatilimi, sağlığımı, düzgün giyinmeyi bıraktım ki siz rahat yaşayın. Ama siz beni ücretsiz bebek bakıcısı ve bankamatik gibi gördünüz. Çocukları görmeme izin vermediniz. Ailenizden sildiniz. Ben de sizin oyununuzu kabul ettim. Sildiniz. Bankamatik bozuldu.
Ecem şaşkınlıkla Barışa döndü, savunma beklerken Barış sadece ayakkabılarına baktı.
Şimdi ne yapacağız? Ecemin sesi titreyip paniklenmeye başladı. Bu kadar paramız yok! Barışın maaşı yirmi beş bin, anca market ve kreş!
Yetişkin insanlar ne yapar? Nermin Hanım omuz silkti. Bütçe yapılır. Barış ek iş bulur ya da daha yüksek bir işe geçer. Sen de Ecem, kızım, çocuklar tam zamanlı kreşte, işe geri dönebilirsin. Otoyu satarsınız, bankadan yeni fırsat kredisi ya da erteleme istersiniz. Yollar çok, ama bundan sonra kendi derdinizi kendiniz çözeceksiniz.
Ecem bir anda taktik değiştirip neredeyse yalvarmaya başladı.
Nermin Hanım… Biz de çok öfkeliydik. Ben stresliydim, regl, ayın hali bozuktu. İsterseniz çocukları tüm hafta sonu alın, yatılı! Ne isterseniz yapın, pastayla besleyin. Unutalım bu kavga; sadece parayı yatırıverin, banka bekliyor
Nermin Hanım iğrenme hissetti. Kendi çocuklarının pazarlığı Yirmi iki bin lira uğruna tüm prensipler silindi.
Sevgi satılmaz, Ecem, dedi Nermin Hanım dostunun sözünü tekrarladı. Torunlarım gayrimenkul pazarlığında para değildir. Onlarla elbette görüşürüm, ama anneanneye insan gibi davranılırsa. İpotek ödemesi yok, hiçbir koşulda. Kararım kesin.
Kapıya gidip açtı, çıkışa işaret etti.
İyi geceler. Gecikme faizi her gün artıyor, unutmayın.
Kapıdan çıktıklarında Nermin Hanım mutfağa geçti, iki yıldır açmadığı kırmızı şarap şişesini açtı ve bir yudum aldı. Acı ya da yalnızlık bekliyordu, ama ürperten bir güç buldu. Kendi hayatına kavuşmuştu.
Sonbahar parkları altın ve kızıl yapraklarla dolmaya başlarken, o kavganın üstünden üç ay geçti. Nermin Hanımın hayatı değişmişti. Krediden kurtulunca, ek muhasebe işlerini bıraktı. Artık uzun yürüyüşlere, kitap okumaya, yüzmeye vakit ayırabiliyordu. Biriktirdiği parayla sonbahar gardırobunu yeniledi, iyi bir yüz kremi aldı ve en önemlisi, Afyondaki termal otele tatil satın aldı.
Barış ve Ecemin hikâyesi daha gerçekçiydi; banka dava açınca, şantajın bitmeyeceğini anladılar. Barış, balkon köşelerinde saklanmayı bırakıp, akşamları ve hafta sonu takside ek iş buldu. Ecem, günlerce ağladıktan sonra, ekonomist diplomasını hatırlayıp küçük bir firmada çalışmaya başladı. Yoga ve pahalı manikür evde egzersize ve şeffaf ojeye dönüştü, organik tatlı yerine ucuz elma ve kampanyalı kurabiye yediler.
Her lira hesaplanıyordu; ama tuhaf biçimde bu onlara iyi geldi. Ecemin enerjisi, gereksiz krizlere ve kayınvalideyi ezmeye yetmiyordu.
Nermin Hanım Afyona gitmeden önce kapısı çaldı. Barış, yanında sevinçle zıplayan Arda ve Kerem ile gelmişti.
Merhaba anne, Barış yorgundu, göz altı mor, ama bakışları net ve olgun. Yakında tatile gideceğini duyduk. Çocuklarla veda etmeye geldik. Ecem selam gönderdi, işte bugün geç çıkıyor, dönem sonu.
Nermin Hanım çömelince, iki sıcak yumak boynuna atladı, sokak ve çocuk şampuanı kokuyor, mutluluğun kendisiydi.
Anneanne, artık kendimiz kreşe scooterla gidiyoruz! ikizler bir ağızdan anlatıyordu. Annem dün bize sosis haşladı!
Onları kucakladı, gözlerinde mutluluk yaşları pırıldadı. Hiç koşul, hiç şantaj yoktu. Sadece anneanne ve torunlar.
İki saat mutfakta çilek reçelli krep yediler. Barış çay içerken kredi için refinansman başvurusunu anlattı, Ecemin çalışkan bir eleman olduğunu söyledi. Para istemedi, yakınmadı. Gerçek bir aile babası gibi davrandı, hayatına sahip çıktı.
Uğurlarken Nermin Hanım oğlunu sıkıca sarıldı.
Çocukları getirdiğin için teşekkür ederim Barış.
Asıl sana teşekkürler anne, dedi sesi kısık, ceketi giyerken. Bize akıl verdiğin için. Paradan daha faydalıymış.
Ertesi sabah konforlu tren kompartımanında, güneye doğru yol aldı. Dışarıda sonbahar manzaraları, masada buharlı çay, çantasında okumayı hayal ettiği kitap. Kendi kendine gülümseyerek düşündü: Hayat bazen zor, acı kararlar aldırır; ama ancak böyle tüketici döngüler kırılır ve ilişkilerin gerçek değeri anlaşılır. Saygı satın alınmaz; ama insan kendine değer verince karşı tarafı buna mecbur bırakır.
Eğer bu hikaye size tanıdık geldiyse, takip edin, beğenin ve yorumlarınızı yazınPencereden uzanan güneş ışıkları, trenin camında dans ederken, Nermin Hanım bir fincan çayı eline aldı ve gözlerini yavaşça kapadı. İlk kez, hayatında kendisi için bir yolculuğa çıkıyorduyalnız, ama özgür. Sessizlikte yılların yükünü, ahenkli ray sesiyle geride bıraktı. Alışkanlıklarının ince iplerini kopardığına, yeniden var olduğuna inanıyordu. Artık kimsenin ondan sevgi söküp, para karşılığında aile bağları kurmasına izin vermeyecekti.
Tren bir köy istasyonunda kısa bir mola verdi. Pencereden, şirin bir yaşlı kadın torunuyla el ele yürüyordu; çocuk, kayısı reçelli ekmek yiyor, kadın gülümseyerek onun başını okşuyordu. O sahneyi seyrederken, Nermin Hanımın yüzünde yumuşak bir, ama güçlü bir tebessüm belirdi. Sevginin doğallığı, şantajsızlığı ve anların kıymeti onun için yeniden anlam bulmuştu.
Dışarıda rüzgâr yaprakları savururken, Nermin Hanım defterini açtı ve yeni bir sayfa başına tek bir cümle yazdı: Kıymetimizi bilmeyenleri hayatımıza almamak, en büyük armağanımızdır. Sonra o cümleden yola çıkarak hayalini kurduğu termal tatilini, yeni dostlukları ve torunlarına anlatacağı hikâyeleri düşünmeye başladı.
Tren yol alırken, geçmişin gölgeleri bir bir uzaklaştı. Nermin Hanım, kaybolan yılları geri alamayacağını biliyordu, ama şimdi, kalbindeki sevgiyle ve hayatına yeniden sahip çıkarak, gerçek mutluluğun kapısını aralamıştı. Ve bunu, paha biçilemez bir özgürlükle kutladı.
