Ben 60 yaşındayım, iki ay sonra 61 olacağım. Tamam, 70 ya da 80 değil, öyle büyük bir kutlama yaşı bekleyenlerden de değilim; ama bana göre önemli bir yaş. Bunu kutlamak istiyorum. Öyle apar topar alınmış bir pasta ya da “hadi bir öğle yemeği yiyelim” işi değil, bildiğiniz gerçek bir kutlama: Akşam yemeği, güzelce hazırlanmış masalar, süslü sandalyeler, garsonlar, hafiften fonda bir müzik Yani kısacası, yaşadığım her şeyin değerinin farkında olduğumu hissettirecek, beni hayata döndürecek bir güzellik istiyorum.
Sorun şu ki, çocuklarım bana pek katılmıyor.
İki yetişkin oğlum var; ikisi de eşleri, çocuklarıyla hâlâ benimle kalıyorlar. Ev zaten daima dolu: gürültü, televizyon sesi, koşuşturan çocuklar, konuşmalar, zaman zaman hararetli tartışmalar Tabii ki onları seviyorum, ama hayatımda artık sessizlik namına hiçbir şey kalmadı. Hiçbir zaman yalnız değilim. Asla.
Çalışıyorlar ama dürüst olmak gerekirse evin neredeyse bütün masrafları bana ait. Emekli maaşım var, rahmetli eşimin bıraktığıdan bir miktar kalmış, bir de hâlâ sürdürdüğüm küçük bir işim var. Faturalar, marketler, tadilatlar, sürekli “geçici” zannedilen yardımlar Sonra bir bakmışım, o yardımlar kalıcı olmuş.
Yardım etmekten gocunmadım hiç.
Ama artık kararları onlar benim yerime almaya başlayınca, bu durumdan cidden rahatsız olmaya başladım.
Kutlama yapmak istediğimi söylediğimde bana, “Böyle şeylere para harcamak gereksiz anne,” dediler. “Bu yaşta masa süslemek, yemek vermek, garson çağırmak… Boşuna masraf. O parayla bize yatırım yapsan daha iyi, ihtiyaçlarımıza harcarsın, bir işe yarar.” Adeta kendi paramı harcamam konusunda beni sorumsuz ilan ettiler.
Dedim ki, “Çocuklar bakın, kredi çekmeyeceğim, aylardır düşünüyorum.” Ama dinlemediler bile. Israrla gereksiz masraf olduğunu söylediler.
Sonra biri aldı sazı eline;
Anne, artık bu tarz şeyler senin için değil.
Bu cümle içimi beklediğimden fazla acıttı.
Hiç yüksek sesle söyleyemediğim şeyler aklımdan geçmeye başladı. Kendi evimde bazen yalnız kalmak istediğim Sessizliğe uyanmayı özlediğim Tek başıma eve gelmeyi ve salonda başkalarını görmemeyi istediğim Ve en önemlisi, kimseye açıklama vermeden karar almak istediğim
Hatta arada çıkıp “Kendi evinizi bulsanız artık fena mı olur acaba?” demeyi geçiriyorum aklımdan öyle kötü niyetle değil, gerçekten çünkü kendi dozumu doldurdum artık hissediyorum.
Sonra suçluluk duygusu bastırıyor tabii.
Egoist olmakla itham edilmekten çekiniyorum.
Kavga etmek istemiyorum. Kimseyi gece gece “hadi kalkın gidin” diyecek hâlim yok. Sadece şunu bilmek istiyorum: Yanlış mı yapıyorum? Sadece kendim için kutlamak istemem, biraz huzur istemem, paramın bir kısmını da sadece kendim için kullanmak istemem yanlış mı?
Yazıyorum çünkü hakikaten kararsız kaldım… Israr mı etsem, gene susup geri mi çekilsem? Onlar istemese de benim günümde, kendi istediğim gibi bir kutlama yapsam mı?
Sizce ayıp mı? İnsanın kendi doğum gününü dilediği gibi kutlamak, evinin ve parasının artık “ortak karar” sayılmamasını istemek yanlış mı oluyor? Ne dersiniz?
