Kendi kızım Selvi, ikinci annesiyle, yani eşimin annesiyle asıl kötü davranmaya, evlendikten sonra başladı. Nedeni de kayınvalidesinin düğünde maddi olarak yardımcı olmamış olmasıydı. Tek tesellimiz, birlikte yaşamayacak olmamızdı; çünkü Selvinin ailesi, bize cömertçe üç odalı bir daire hediye etmişti. Buna karşılık, eşimin annesi bize sadece sıradan bir tencere takımı getirmişti. Üstelik düğün hazırlıklarında, hastalığını bahane ederek yanımızda bile olmamıştı. İçten içe, Selvi onun uzak durmasına sevinmişti.
Evlilik hayatımız huzur içinde devam etti, ta ki Nermin Hanım hastalanıp köyde tek başına kalamayacak duruma gelene kadar. Selvi, kayınvalidesinin evimize taşınmasından pek hoşnut değildi ama başka çaremiz de yoktu. Nermin Hanım, elinden geldiğince ev işlerine yardım etmeye çalıştı ama bu durum Selviyi daha da huzursuz ediyordu. Kayınvalidesinin yaptığı her işi beğenmiyor, eleştiriyordu. Nermin Hanımın da evimizde pek rahat edemediği belliydi. Neyse ki, biraz toparlayınca tekrar kendi evine dönmeye karar verdi. Selvi, hayatımızın tekrar normale döneceğini umuyordu fakat beklenmedik bir felaket yaşandı. Ben hastalandım ve ne yazık ki kurtarılamadım.
Selvi o dönemde büyük bir acı çekti. Sonrasında ise, hamile olduğunu öğrendi. En zor günlerinde en büyük desteği kayınvalidesinden gördü. Nermin Hanım, tek oğlunu kaybetmenin acısını yaşarken Selvinin yanında oldu, elinden geldiğince ona yardımcı oldu. Selviyi teselli etti ve ona hayatın her şeye rağmen devam ettiğini, umudunu kaybetmemesini söyledi. Selvi çaresiz ve tek başına çocuk büyüteceği düşüncesiyle kararsızdı. Fakat kayınvalidesinin desteğiyle, hayatı o kadar da çıkmaz ve umutsuz görmemeye başladı. Yavaş yavaş her şey yoluna girdi ve bir yıl sonra dünyalar güzeli bir kızı oldu.
Bir sene sonra, Selvi harika bir adamla tanıştı. Yine de kayınvalidesini unutmadı ve kızıyla birlikte sık sık ziyaretine gitti.
