Elif dört yaşında yetim kalmıştı. Annesinin, komşunun arabasıyla nasıl ezildiğini hiç hatırlamıyordu. Babası, kızının yaşaması için hayatını vermişti. Zorlu yaşamından dolayı genç yaşta çökmüş, güçlükle ayakta kalıyordu. Elif, babasını hiç ziyaret etmemişti. Evlendikten sonra kendi hayatını kurdu. Ara sıra arıyordu. Kocasının ise, karısının değersiz adam için para harcamasına itirazı vardı. Elifin babası ise yaşlandıkça kızının yardımına bel bağlamıştı. Komşusu, ona mahkemeye gidip nafaka istemesini tavsiye etti. Kızın senden kötü düşünmez, dedi. Adliyede, kızı Elifle gözyaşları içinde karşılaştı.
Baba! dedi Elif Benim için o kadar mı yoruldun ki mahkemeye başvurdun?
Elif, iki gündür ekmek alacak kadar bile param yoktu. Sözlerini tutacağına inanıyordum. Belki seni yanlış yetiştirdim…
Biliyordun, bir işim vardı. Hem, eşim sana yiyecek alıp para gönderiyordu.
Tam bu sırada Elifin kocası araya girdi:
Manipülasyon yapmayı bırak. Her ay sana para gönderiyorum, onu eğlenceye harcaman gerekmiyordu!
Elif ağlamaya başladı ve yüzünü çevirdi.
Sana çok önemli bir şey söylemem lazım!
Elif döndü.
O zamanlar annen hâlâ hayattaydı. İşten eve geldiğimde, annem mutfakta oturmuş, bir şeyler düşünüyordu. Yanında bir paket vardı. Küçücük bir kız çocuğu Annen seni kutuda, nakliye konteynerlerinin yanında bulmuş. Seni kendi kızımız olarak büyütmeye karar verdik. Elif, o kız sendin. Sana hep hayran oldum. Beni affet kızım!
Babası davayı geri çekti. Sohbet sırasında Elifin kocasının babasını hiç ziyaret etmediği ortaya çıktı. Adam gönderdiği parayı kadınlara, eğlenceye ve kumara harcamıştı. Elif, yıllarını değersiz bir adama harcadığı için çok kırıldı. Babasının yanına taşındı. Artık mutlular.
