Evlenemedim ve hiç çocuğum olmadı; hayatım tuhaf bir masal gibi geçti. Şimdi 57 yaşımdayım. Kısa bir süre önce doğum günümü kutladım. Tüm kutlama, annemle baş başaydı, ikimizden başka kimse yoktu. Davet edecek hiç kimsem yok; dostlarım yok, annemle benden başka akrabamız da kalmadı.
Aynı evde yaşıyoruz ve hep birbirimize destek oluyoruz. Annem tam 86 yaşında. Onun günü geldiğinde ne yapacağımı düşünmek bile garip geliyor. Fakat annem müthiş bir enerjiyle, yaşlandıkça sağlığı yavaş yavaş gidiyor olsa da hâlâ hayata sımsıkı tutunuyor ve yürüyüşlere tek başına çıkıyor.
Ben emekli oldum, fakat hâlâ çalışıyorum; çünkü emekli maaşlarımız sıradan bir hayat sürmeye yetmiyor. Yine de umutsuzluğa kapılmıyorum. Canım annem yanımda olduğu için mutlu hissediyorum. Sonuçta, başka insanlar daha zor durumda, kimilerinin ne evi var ne akrabası ne de parası.
Biz ise annemle sakin ve huzurlu bir hayat yaşıyoruz. Akşamları çay demleyip, örgü örüp sevdiğimiz dizi ve filmlere bakıyoruz. Haftasonları kek pişirip komşuları davet ediyorum. Komşular, aileleri hakkında hikâyeler anlatıyor. Başkasının mutluluğu için seviniyorum, annemle başımıza kötü şeyler gelmesin diye dua ediyorum.
İşte böyle yaşıyoruz. Dilerim bu hayat annemle birlikte çok uzun sürer, zaman bir rüya gibi uzar ve hiç bitmez…
