En iyi sevgililer, yıllardır gözden çıkarılmış eşlerdir aslında.
Fuat hep, kendisine şanssızlık düşmüş, eşiyle bir türlü yıldızları barışmayan biri olduğunu düşünürdü. Soğuk biri gelmişti kısmetine. Gerçi eskiden fena değildi, ama şimdi o eski hali yoktu. Eve koşarak dönmesine neden olan o kıvılcım, çoktan sönmüştü.
Genel olarak her şey yolunda gibiydi: ev her zaman tertemiz, çorba hazır, çocuk büyümüş ve kendi başına üniversiteye gitmiş, başka bir şehre taşınmıştı. Ama bütün bunlar sıradan gelmeye başlamıştı Fuata; eskiden olduğu gibi bir coşku yoktu artık, kırmızı tüllü geceliklerin yaşandığı dönemler çoktan geride kalmıştı. Eşi, sessizce ve fark ettirmeden gizemli kadınlar liginden evdeki tatlı hipopotam ligine geçmişti ve Fuat, çaresizce buna alışmıştı.
Kıskançlığını çok önce bırakmıştı. Kime, sonuçta? İş yerindeki arkadaşlara mı? Ya da Migrostaki kasiyere mi kıskansın bu 75 kilo istikrarı?
Öyle olunca da, eskiden gizli saklı yapılan her şey, artık hemen hemen açık şekilde yaşanıyordu. Tindera girip bakalım neler varmış diye bakmak, mesajlaşmalar özgüveni biraz yükseltmek için, arkadaşlarla oturmak ne de olsa erkeklerin de kafa dağıtması lazım ya…
Eşi, birkaç defa fark etti, şüphelendi, kavga etti, sonra sesini kesti. Fuat bunu teslimiyet olarak gördü: yerini anladı artık diye düşündü.
Ve tam o sırada, mükemmel bir fırsat çıktı ortaya; eşi iş için bir başka şehre gidiyordu. Fuat sevinçten havalara uçuyordu: sonunda gerçekten gevşeyebilirdi, özgür bir adam gibi yaşayabilirdi.
Kendi kendine hayal ediyor, mesajlaşacak, yeni biriyle tanışacak, bir kahve içelim diye davet edecek, belki kahveyle de kalmayacaktı. Hayatının yeni bir dönemi başlayacaktı.
Beklentileriyle gerçeklik arasında uçurum vardı. Tinderda yüzlerce mesaj attı, on kişi cevap verdi, dördüyle muhabbet başladı. Bir tanesi hemen kripto paralar ve hızlı başarı hakkında türlü şeyler anlatmaya başladı, diğeri bot çıktı, kalan ikisi de birkaç cümle sonra sessizce kayboldu. Fuat şaşkınlıkla fark etti ki, neredeyse boşanmış, ayrı bir evde, stabil maaşı olan bir adam sanıldığı kadar cazip değilmiş.
Bir akşam, sanal maceralarının izlerini bilgisayardan temizlerken, tesadüfen eşinin iş gezisiyle ilgili tuhaf bir şeylere rastladı. Araştırdıkça içi sıkışmaya başladı.
İş gezisi gerçekten vardı. Ama küçük bir detay atlanmıştı: eşinin yanında, 27 yaşında genç bir yol arkadaşı, sevgilisi de gidiyordu. Üstelik, her şey eşinin hesabındandı: biletler, otel, restorandaki masa, hepsi Fuatın o sessiz, sıkıcı ve soğuk eşinin cüzdanından, zarafetiyle ödenmişti.
Fuat önce inanmadı, sonra realiteyi kabul edince öfkeden deliye döndü. Meğer yıllarca kendi evdeki ayıcığı gibi gördüğü eşi, onun hayal ettiği çılgınlıkları çoktan, başka birisinin yanında, yaşayıvermiş!
Tabii ki skandal patladı. Tüm öfke, gözyaşı, suçlamalar, saatlerce tartışmalar…
Şimdi pek çok erkek böyle kadınları kapı önüne koymak lazım! diye bağırır. Ama kimse kimseyi kapı dışarı koymadı. Bağırdılar, ağladılar, konuştular ve bir anda anladılar ki, yine de birlikte olmak, yalnız olmaktan daha rahat.
Fuat, karısına başka bir gözle bakmaya başladı. Artık sıradan bir eşya değil, kendi isteği, hayali olan bir kadın vardı karşısında. Ve o kadının arzuları vardı; üstelik, Fuat için değil, ama başka birisi için istediği gibi ateşli olabiliyordu.
Bunları kimseye aile mutluluğu reçetesi olarak önermem tabii ki. Çoğu zaman bu tür denemeler boşanma, gözyaşı ve yıpranmış sinirlerle biter. Ama bu hikâyeden aklımda kalan tek bir düşünce var: çoğu soğuk eş, aslında soğuk değil, sadece yorgun. Evden, ilgisizlikten, yıllardır kadın olarak bakılmamaktan
Bazen, ufacık bir dokunuş yeter; insan bir bakar ki, evdeki hipopotam aslında çok ama çok sıcak bir kadın. Sadece, o sıcaklığı görecek biri olması lazım…
