Çok uzun zaman önce, hem ben hem de eşim evde, karantina günlerinde kalmak zorunda kaldık. O günlerde neredeyse paramız tükenmişti. Maaş gününe daha bir hafta vardı ve elimizde kalan para neredeyse yoktu.
Tabii ki o zamanlar ciddi bir kaygı duymamız için neden yoktu. Buzdolabında biraz yiyecek kalmıştı nasılsa. Aramızda Bir şekilde idare ederiz, diyorduk, şimdi düşününce hafif gülümsüyorum.
O anda eski borçlularımızdan birini hatırladık. Borç olarak verdiğimiz para pek büyük bir miktar değildi ama bu durumda elimizi fazlasıyla rahatlatacaktı.
Ben mutfakta çay hazırlarken, eşim çoktan telefon defterinden numarayı bulmuş ve aramıştı. Nihayet adam telefonu açtı. Eşim, ilk önce otoriter bir ses tonuyla, acilen parayı geri istedi. Fakat bir dakika sonra eşimin sesinde belirgin bir değişiklik olduğunu fark ettim. Araya birden özürler, teselli dolu sözler girdi.
Telefonu kapattıktan sonra olanı anlattı bana. Meğerse, borçlumuzun annesi vefat etmiş. Biz de haliyle insanlık gereği, elbette beklemeyi kabul ettik.
Birkaç hafta geçmişti ki, eşimle birlikte akşam yemeği için güzel bir şey pişirmeye karar verdik. Lazım olan sebzeleri almak için mahallemizdeki bakkala uğradık. İhtiyacımızı aldık, kasaya doğru yöneldik. Tam çıkacaktık ki, karşımızda borçlumuzun vefat eden annesini gördük. O an yüzümde şaşkın bir ifade belirdi.
Eşimi ömrümde hiç bu kadar öfkeli görmemiştim. Hemen arabaya binip sözde yas içinde olan borçlumuzun evine süratle gittik. Evde kapıyı açtığında adam ayakta bile zor duruyordu, sarhoşluktan bitkin haldeydi. Dahası, borcumuzu geri vermeyi de kesin bir dille reddetti.
Eşim tam onu zorla ödemeye ikna etmeye çalışacaktı ki, adam aniden pes etti ve her şeyi itiraf etti. O an yalan söylemenin tek çıkar yol olduğunu düşünmüş. Sonra odasına gitti, parayı getirip bize verdi.
O günden sonra onu bir daha hiç görmedik.
Bunca yaşanandan sonra insanlara nasıl güveneceğimizi, nasıl inanacağımızı hala kestiremiyorum. Geçmişte yaşanan bu olay, bana güvenin ne kadar kolay kırılabildiğini çok iyi öğretti.
