Otuz sekiz yaşımda annemin evine döndüm.
Hiçbir zaman, otuz sekizime geldiğimde, çocukluğumun odasına dönüp orada yaşayacağımı hayal etmemiştim. Hep kendi ayaklarımın üzerinde durduğum, kimseye yük olmadığım için gurur duyardım. Ama işte buradayım elimde iki valiz, yanımda bir kızım ve arkamda bitmiş bir evlilikle.
Boşanmamız çirkin değildi ama çok acıttı. Eski eşimle aramıza yavaş yavaş mesafe girdi. Çok çalışıyor, az konuşuyorduk. Bir noktada fark ettik ki aileden çok, iki yabancı gibiyiz aynı evde. Kararı sessizlikle aldık ama etkileri gürültülüydü.
Ev onun üstündeydi. Yıllarca kredi ödemek için çalıştığımızdan, benim kenarda birikmişim yoktu. Kızımla o kapıdan çıktığım gün, ayaklarımın altından yerin kaydığını hissettim. Kaybettiğimin büyüklüğünden çok, artık başaramamıştım duygusuyla.
Annem bana kapıyı sessizce açtı; hiç soru sormadı. Odam neredeyse hiç değişmemişti eski yatağım, yıllar önce babamın çekiç sallayarak kurduğu gardırop. Kendimi lise yıllarıma fırlatılmış gibi hissettim.
İlk haftalar ağır geçti. Ben boşanmış, çocuklu, evsiz. O emekli bir kadın, günlerini tekrar paylaşmak zorunda. Merdivenlerde komşuların fısıldaştığını duydum. Küçük bir Anadolu kasabasında dedikodu haberden hızlı yayılır.
En çok gururum incindi. Hep kendi başıma halledeceğim diye konuşurdum. Şimdi ise anneme muhtacım başımı sokacak bir eve, çocuğumun bakımı için desteğe, bazen yorgun argın döndüğümde sıcak bir akşam yemeğine.
Gerilim vardı evde. Farklı alışkanlıklar, farklı çocuk yetiştirme anlayışları… Bazen televizyon izlesin mi, saat kaçta yatsın gibi önemsiz konularda tartışırdık. Kendimi sürekli yetersiz, annem kendini değeri bilinmemiş hissederdi.
Bir gece onu telefonda konuşurken duydum. Arkadaşına, evde yeniden kahkaha duyulduğu için mutlu olduğunu; yalnız olmadığını söylediğini işittim. Sözleri beni sarstı. Ben geri dönmemi başarısızlık görüyordum. O ise bir lütuf.
Kasabanın tam ortasında bir muhasebe ofisinde iş buldum. Maaşı asgari düzeydeydi ama başlangıçtı. Ufak ufak birikim yapmaya başladım. Evde konuşmayı, içimize atmak yerine sorunlarımızı paylaşmayı öğrendik. Onun fikirlerini sormaya başladım. Kendim halledemediğim için değil; yaşanmışlığını önemsediğim için.
Kızım da değişti. Daha huzurlu, gülümseyen bir çocuk oldu. Her gün yanında babaannesi. Akşamlarımız artık sessiz ve kasvetli değildi, sohbet ve kahkahayla doluydu.
Hala annemin yanında yaşıyorum ama artık gizlemiyorum, utanmıyorum. Yeni bir daire için para biriktiriyorum, kendi yuvamı kuracağım o gün de gelecek. Yardımı zayıflık değil, güç bildiğim içindir artık.
Hayatın tek yönlü bir yol olmadığını öğrenmiş oldum. Kimi zaman geri adım atmak, güç toplamak içindir. Ve yıllar önce seni dokuz ay karnında taşıyan, hayatı öğreten insandan yardım almak hiç de aşağılayıcı değildir.
Otuz sekizimde anneme geri döndüm. Başarısızlık değil, hayatın beni yeniden koşulsuz sevgiye sürüklemesiyle. Ve işte, her şey sıfırdan o sıcak odada başladı.
