İki yıl önce, Elifin babaannesi vefat etti ve ona köyde kocaman bir bahçesiyle birlikte bir ev bıraktı. Elifin çocukluğundan güzel anıları vardı; o evde oyun oynar, babaannesine ev işlerinde yardım ederdi. Her hafta sonu ailesiyle birlikte köye gelir, kayınvalidesiyle de temiz havanın ve bahçedeki mis gibi meyvelerin tadını çıkarırlardı. Kayınvalidesiyle ilişkileri ise tam anlamıyla süt limandı; ne kavga ne gürültü, huzurdan geçilmiyordu.
Derken, hasat zamanı yaklaşınca Elif kolları sıvadı; reçeller, kompostolar, turşular için her şey hazırdı. Fakat köye vardığında, tablo hiç de beklediği gibi değildi! Tüm ahududular, frenk üzümleri, böğürtlenler yerinde yeller esiyordu. Komşulardan biri, köyün gençlerinin gece gelip meyveleri topladığını iddia etti ama Elif, bu işin bir günde biteceğine pek de ihtimal vermedi; Onca meyve için köy gençlerinin çadır kurup kamp yapması gerekirdi, diye içten içe söylendi.
Tam o sırada, mahalleden Ayşe Teyze soluk soluğa damladı: Kızım Elif, dün kayınvaliden geldi, iki koca kova dolusu meyveyi yükledi, çıktı. Bak akşamdan beri anlatacağım sana! Elifin ağzı bir karış açık kaldı; hem şaşkın hem sinirliydi.
Kayınvalidesiyle yüzleşti; hanımefendi hiç bozuntuya vermeden, rahat rahat bütün meyveleri topladığını itiraf etti. Gerekçesi de hazırdı: Çocuklara vitamin olsun diye topladım kızım, vallahi artık pazardaki fiyatlarla meyve almak mümkün değil! Elif, Yok artık! diye söylendi; çünkü şimdi işler başa saracaktı, bütün hazırlıkları için pazara gidip dünya para harcaması gerekecekti.
Eve döndüğünde durumu eşi Murata anlattı. Eşi de annesinin bu işine pek bir şaşırdı. Elif de sinirini aldı eline; dacha anahtarını (köy evi işte, bizim deyimimizle yazlık) kayınvalidesinden resmen devraldı. O günden sonra kayınvalidesi köy evine sadece Elif ve ailesiyle gidebildiöyle tek başına gitmek yok! Elif içinden Bir daha aynı sürprizi yaşatmaz bana, diye düşünürken, köydeki meyvelerin bile kendini güvende hissettiği bir döneme girilmiş oldu!
