İsmim Emre, annem ise Gülseren. Annem 89 yaşında ve iki yıl önce yanıma taşındı. O günden beri evimiz onun huzurlu ama belirli düzeniyle şekil aldı. Her sabah saat yedi buçuk civarı onun yataktan usulca kalktığını, bizim 23 yaşındaki yaşlı kedimiz Pamukla konuştuğunu işitirim. Pamuku adeta bir bebeğe özenir gibi besler, titizlikle ilgilenir.
Sonra annem kendi kahvaltısını hazırlar. Balkona çıkar, kahvesini yudumlar ve uyandıktan sonra güne sakin bir başlangıç yapar. Tam anlamıyla kendine gelince, “Pas tutmayalım,” der ve eline paspasını alıp, neredeyse 240 metrekarelik evin tamamının zeminini siler. Keyfi yerindeyse, mutfakta bir şeyler pişirir, ortalığı toplar, birkaç basit egzersiz de yapar.
Öğleden sonra ise sıra kendine bakıma gelir: cildine, saçına özen gösterir, ufak tefek günlük ritüellerini yapar. Bazen ise dev kıyafet dolabını açıp tüm eşyalarını gözden geçirir; bana hangilerini vereceğine, hangilerini ihtiyaç sahiplerine göndereceğine, hangilerini ise çevrim içi olarak satacağına karar verir. Ben de dalga geçerim:
Anne, bunların hepsine yatırım yapsaydın, şimdi villada oturuyordun!
O ise her zamanki gibi gülerek yanıtlar:
Eşyalarımı seviyorum. Zaten bir gün hepsi senin olacak kız kardeşinin zaten zevki yok!
Keyif için haftada beş gün neredeyse göl kenarında beşer kilometrelik yürüyüşler yaparız. Ayda bir ise annem dostlarıyla buluşur. Kitaplara bayılır, benim kütüphanemi yavaş yavaş sindirerek okuyor. Her gün, 91 yaşındaki ablasını arar, Ablası yılda iki defa bize gelir.
Pamuktan sonra, en büyük tutkusu geçen yıl yılbaşı hediyesi olarak aldığım tablet. Sevdiği yazarlar ve besteciler hakkında okur, alternatif haberler takip eder, bale, opera ve konserleri izler. Bazen gece geç vakit odasından sesler duyarım:
Aslında uyumam gerek Ama bak bir açmış YouTubedan Pavarottiyi seyrediyorum!
Annemle teyzem gerçekten genetik piyangoyu kazanmışlar sanki. İki yıl önce annemin uçağa binerken özellikle yolculuk için giyindiği bir fotoğrafı var, saklıyorum.
Bu fotoğrafta felaket çıkmışım, demişti.
Ben ise her zamanki gibi şöyle yanıtladım:
Anne, senin yaşındaki çoğu insan bırak böyle görünmeyi, bu şekilde yaşamayı bile hayal edemez!
Annemle birlikte yaşadığım bu zaman bana şunu öğretti: Onun gibi olmak, ondan ilham almak Hayata tutunmama ve her günü değerli görmeme sebep oluyor.
