Ben her zaman iyi kalpli bir insandım ve hiçbir zaman açgözlü olmadım. Birinin ihtiyacı varsa ve elimden gelen bir şeyi verebiliyorsam, hiç tereddütsüz verirdim. Sonuçta, komşunla paylaşmak gerekir; atalarımız da hep paylaşmanın erdemini anlatırdı.
Bundan yıllar önceydi, kışın soğuğunda, dolabımda sıcacık bir montum öylece duruyordu. Belki birisinin ihtiyacı vardı, belki de ona sıcak bir ev olurdu o mont. Yalnızca birkaç kez giymiştim, gayet de iyi bir fiyata almıştım zamanında.
Oturup düşününce, yerel bir internet grubuna ilan verdim: Mont ücretsiz verilecektir. diye yazdım. Beklememe gerek kalmadan bir hanım bana mesaj attı. Saat 21:00 için buluşmak üzere sözleştik.
Fakat gece yarısı, saat tam 12’de kapımız çaldı. Kim o? diye sordum. Mont almak için anlaşmamış mıydık? 21’de buluşacaktık, gece yarısı oldu. İnsan bu saatte uyumaz mı, sabah versem olmaz mı? dedim.
Ama hanım ısrarcıydı: Hayır, yarına kalamaz, hemen istiyorum! dedi.
Bu kadar arsız birini daha önce görmemiştim. Yine de, içimdeki iyi niyet galip geldi, indim ve montu eline verdim. Ama alır almaz, Yok, sokakta denemem, önce giymem gerekiyor! dedi.
İçimden Ne denemesi, zaten bedavaya veriyorum, diye geçirdim. İstersen apartmanın girişinde dene, dedim. Çocuklarım içeride uyuyor.”
Hanım, yüzüme bakmadan montu aldı ve tek kelime teşekkür etmeden çekip gitti.
Her şeye rağmen montumu verdim ama böylesine kaba bir tavır daha görmemiştim. O günden sonra Sanırım bir daha kolay kolay hiç kimseye bir şey vermem, diye düşündüm. Çünkü, ne yazık ki insanlar çoğu zaman kıymet bilmiyor.
