Anne ve babamla olan ilişkim, kendi isteklerime göre kararlar almaya başladığımdan beri dramatik şekilde bozuldu. Çok küçük yaşlardan itibaren, hayatımın her anını titizlikle kontrol ettiler; okulda mükemmel olmamı sağlamak ve sadece onların faydalı gördüğü etkinliklere katılmamı istemek için ellerinden geleni yaptılar. Çocukluk arkadaşlıklarım asla teşvik edilmedi, yaptığım hiçbir şeyde sevincimi paylaşmadılar; başarılarım sadece bir zorunluluktu, kutlanmaya değer değildi.
Onların mükemmel çocuk hayali, bana neşe dolu anlar yaşamayı çok gördü; hayallerim ve ilgilerim çoğu zaman göz ardı edildi. Roman okumam yasaktı; sadece eğitici oyunlar ve oyuncaklarla zaman geçirmeme izin vardı. Üniversite seçimi bile tamamen onlar tarafından yapıldı ve akademik olarak başarılı olmama rağmen, üzerimdeki her şeyin en iyisi olmalısın baskısı beni ezip geçti.
Bu katı baskı ortamında bile, gönlümde aşk yeşerdi; onun adı Buraktı. Anne babamın hoşnutsuzluğundan haberdar olduğum için ilişkimizi gizli tutmak zorunda kaldım, verecekleri tepkinin korkusu gölge gibi üzerime çökmüştü. Sonunda Burakla sessiz sedasız, İstanbuldan uzak bir yerde evlenmeye karar verdik. Beklediğim gibi, ailem buna çok öfkelendi; bana ağır sözlerle yüklenip, özenle yetiştirdikleri mükemmel çocuk için hayal kırıklıklarını yüzüme vurdukça vurdu.
Hamile kaldığımda, anne ve babamın memnuniyetsizliği çok daha büyüdü. Şanslıydım ki Burakın ailesi yanımızda durdu; bize sıcaklık ve destek verdiler. Kendi ailem ise uzak durdu, ne doğumda ne sonrasında arayıp sormadılar, torunlarını görmeye bile gelmediler. Sanki bir fırsat bulmuş gibi, yine hayatımdaki seçimlerimden dolayı hayal kırıklıklarını ifade edip, geleceğimi mahvettim diyerek gönlümü kırdılar.
Onların acı sözleri içimi dağladı; defalarca annemi aramaya çalıştım ama o telefonlara cevap vermedi. Kendimi, yanında olmalarını hayal ettiğim o en yakın insanların, beni terk ettiğini hissederek yapayalnız buldum. Zamanla anladım ki, sevgilerinden çok kontrol etme arzuları baskın gelmişti ve sırf mutlu olmak, kendi hayatımı yaşamak istediğim için, ilişkimizi feda etmeye razı olmuşlardı.
Günler geçtikçe, artık ilişkimizin belki asla düzelmeyeceğini kabullendim. Barışma hayallerimden vazgeçtim; onların katı beklentileri ile benim kendi yolumu çizme isteğim, bir araya gelemeyecek kadar farklıydı. Ailemden uzak olduğum için içimde bir sızı olsa da, Burakın ve ailesinin sevgisiyle, bana olduğu gibi değer vermeleriyle teselli buldum. Mutluluğa giden yolum zorlu ve sancılı oldu ama şimdi biliyorum ki, kendi huzurum hiçbir zaman başkalarının beklentilerine bağlı olmamalı. Geçmişin boğucu kurallarını ardımda bırakıp, sevgi ve kabul dolu bir hayat inşa etmek için yoluma devam edeceğim.
