Bizim aile annem, babam, küçük kardeşim Berk ve ben diye oluşuyordu. Berk büyüyüp İstanbula taşınmaya karar verince, ben köyde ailemin yanında kalmayı seçtim. Bir süre sonra ben de evlendim, Berk de evlendi ve iki güzel kız babası oldu. Aramızda mesafe vardı ama Berk, fırsat buldukça eşi ve çocuklarıyla memlekete, annemle babamı görmeye gelirdi. Sonra büyük kızı Elif büyüyünce o da tek başına gelmeye başladı. Elifin geleceği günleri her zaman sabırsızlıkla bekler, mis gibi yemekler hazırlar, onu mümkün olduğunca iyi ağırlamaya gayret ederdim.
Bir gelişinde, Elifle uzun uzun sohbet ettik. Söz döndü dolaştı, annemle babamın maddi yükünün bana da ağır gelmeye başladığını anlattım ona. Aramızda neşeli, biraz da dertleşmeli, geceye kadar süren bir sohbet oldu. Ertesi sabah Elif, beni şaşırtıp bana hediye almak yerine, cebime bir miktar TL sıkıştırdı, Halacığım, lütfen bunu kabul et, ben de rahatlayayım dedi. Önce almak istemedim ama öyle güzel ve ısrarcı yaklaştı ki, sonunda onun gönlünü kırmamak için teşekkür ederek kabul ettim.
Elif evine döndükten birkaç gün sonra Berk aradı. Sesi bayağı gergindi, Ne düşünüp kızımdan para alıyorsun? diye sordu bana. Ne kadar anlatsam da ben istemedim, Elif gönlünden kopardı desem de, Berk bir türlü sakinleşmedi. Benim kızımdan para istemek yerine bana söyleseydin ya! diye bana sitem etti. O kadar üzuldüm ki anlatamam.
Bunun üzerine kendimi affettirmek ister gibi, ona iki katı parayı banka hesabına havale ettim, Al kardeşim, içim rahat etsin dedim. Fakat bu olaydan sonra ne o beni aradı ne de ben onu… Kendimi onun yerine koyup düşündüm, Acaba ben olsam ne yapardım? dedim. Bazen hayat işte böyle garip bir yerden kırılıyor ve insanın içine bir burukluk yerleşiyor. Berkle aramızda koca bir mesafe girdi sanki… O günden beri içimde hep yarım kalmış bir şey var ve onunla aramızdaki bu buzları eritmek için hala bir yol arıyorum.
