Bugün içim yine hüzün dolu. Üniversitenin son günlerinde, birden aklıma geldi: Lisedeki ilk sevgilim Selin ile evlenmek ister miyim diye düşündüm. Selin dış görünüşüyle ilgi çekerdi ama aslında mütevazı, akıllı ve iyi kalpli bir kızdı. O dönemde o da bitirme tezini hazırlıyordu. Onunla konuşup, tezlerimizi tamamlar tamamlamaz evlenmeye karar verdik.
Bu kararı anneme açıklamak istedim ama hiç iyi karşılamadı. Annem bana dedi ki, ya komşumuz Gönülle evlenecektim ya da kimseyle. Sonra da bana, kariyer mi yoksa aşk mı daha önemli diye sordu. Annem hep gözünde beni başarılı bir iş insanı olarak görüyordu.
Gönülün ailesi zengindi, üstelik uzun zamandır bana karşı hisleri vardı. Ama ben boşuna Selinden vazgeçemiyordum. Üstelik Selinin ailesi, özellikle annesi mahallede iyi tanınmazdı. Elalem ne der? diye düşündü annem. Başka gelin istemiyorum, ne yaparsan yap! dedi bana.
Annemi ikna etmeye çalıştım ama konuşmalarım onu değiştirmedi. Sonunda, eğer Selinle evlenirsem, üzerimize beddua edeceğini söyledi. Korktum, pes ettim. Altı ay boyunca Selinle görüşmeye devam ettik ama zamanla ilişki yavaş yavaş sönüp gitti.
Sonunda Gönülle evlendik. Gönül gerçekten bana aşıkmış ama düğün yapmak istemedik. Selinin bir yerlerde düğün fotoğraflarımı görmesini hiç istemedim. Böylece, Gönülün ailesinin büyük evinde yaşamaya başladım. Annemle babam kariyerimde bana destek oldu, işte yükseldim… Ama bir türlü mutlu olamadım.
Çocuk istemedim. Gönül, bu konuda fikrimi değiştiremeyeceğini anlayınca, kendi isteğiyle boşanma davası açtı. O zamanlar ben kırklı yaşlardaydım, Gönül ise otuz sekiz. Boşandıktan sonra bir çocuk sahibi oldu ve gerçekten mutlu oldu.
Ben ise hep Selinle evlenmeyi hayal ettim, onu aradım ama bulamadım. Sanki kaybolmuştu. Sonradan bir tanıdığım, ayrıldıktan sonra Selinin tanıdığı ilk adamla evlendiğini ve adamın iyi çıkmadığını anlattı.
O günden sonra, anne-babamın eski apartmanında yaşamaya başladım. Hep yalnız, hep içime kapanık. Selinin fotoğraflarına bakıp durdum, annemi hiç affedemedim. Bazen insanın hayatı, bizim elimizde olmuyor. Elalem ne der diye düşünüp, gençliğimdeki hayalimi kaybettim. Varımı yoğumu yıllarca çalışmaya, maddiyata verdim ama gerçek huzur, hep içimde eksik kaldı.
