Günlüğümden bir sayfa:
Geçen hafta yaşadıklarım hala gözümün önünden gitmiyor. İstanbulda şiddetli bir yağmur başlamıştı, ardından gök gürlemesiyle beraber dere taşmaya başladı. O anda, sel sularına kapılmış bir Anadolu Parsı’nın yardım ister gibi çaresizce çırpındığını gördük. Görevli arkadaşlarla hemen harekete geçtik; üzerimize düşeni yapmamız gerektiğini biliyorduk. Islanan toprakta kayarak, hızla suya doğru koştuk ve parsı dikkatlice sudan çıkardık.
Başka bir tehlikeye maruz kalmaması için onu güvenli bir yere taşıdık. O kadar yorgun ve korkmuştu ki, neredeyse kendinden geçmişti. Uzman veterinerimiz geldi ve ona sakinleştirici verdi, ardından parsı tekrar doğal ortamına, ormana bıraktık. Onun gözlerinde önce korku, sonra ise minnettarlık vardı sanki.
Bazen düşünüyorum, eğer bu müdahaleyi yapmasaydık, o parsa ne olurdu? Büyük ihtimalle bu haliyle kendi başına yaşamını sürdüremez, ya başka bir yırtıcıya yem olurdu ya da insanların eline düşerdi. Onu yanında getirmek, ona ikinci bir şans vermekti belki de. Bu olay bana, doğadaki dengeyi ve insan olarak sorumluluklarımızı bir kez daha hatırlattı.
İşte bugün, bu satırları yazarken, içimde huzurla karışık bir sevinç var; küçük de olsa bir cana dokunabilmek ne güzelmiş…
