Anne ve babam, işlerinin yoğunluğu nedeniyle, ben çocukken her zaman İstanbulda uzakta yaşadılar ve beni büyütmek için dedemle babaannemin yanına, İzmire bırakırlardı. Maddi anlamda zorluk çekmedikleri halde, kariyerlerini benimle geçirecekleri zamandan öncelediler. Bunun sonucunda, hayatım boyunca bana destek olan ve sevgisini esirgemeyen dedem ve babaannemle aramda çok güçlü bir bağ oluştu.
18 yaşıma geldiğimde, bana kalan iki daireyi miras aldım ve bu da bana kendi ayaklarım üzerinde durabileceğimi aileme gösterme fırsatı verdi. Daireleri satarak elde ettiğim parayla Ankarada, üniversite okuduğum şehirde, kendime bir ev aldım. Üniversite yıllarım boyunca anne ve babamla aramızda pek bir yakınlık olmadı, onların yokluğuna alıştım.
Ne yazık ki, üniversitedeyken dedemi ve babaannemi kaybettim. Bu durum, anne ve babamdan daha da uzaklaşmama sebep oldu. Bana hayatımda ve eğitimimde çok katkıları olmadığını hissetmeye başladım. Aramızda anlamlı bir ilişki olmadığı için, zamanımı onlara ayırmakta zorlanır hâle geldim; tıpkı çocukken onların bana zaman ayıramamış olması gibi.
Daireleri sattığımda, anne ve babam satıştan elde ettiğim paradan kendilerine pay verilmediği için hayal kırıklığına uğradıklarını belli ettiler. Ancak kendimi onlara borçlu hissetmedim. Bence hayatımda en önemli anlarda yanımda olmadıkları için, artık kendi ihtiyaçlarımı ön plana koyuyorum. Onların bize zaman ayırmıyorsun şikayetlerine kulak asmıyorum; çünkü ben de çocukken onlar gibi önce işi ve kendi hayatımı düşünmeyi öğrendim.
Onların bu tavırlarına verdiğim cevap her zaman net oldu: Vaktim yok, işteyim. Hayatın insana ne gibi sorumluluklar yüklediğini en iyi onların anlaması gerektiğini düşünüyorum, çünkü onlar da yıllar önce aynı hayatı seçmişlerdi. Kendi hayatıma ve hedeflerime odaklanmak, onların eksikliğini kabullenme ve artık kendi mutluluğumu, kendi huzurumu birinci sıraya koyma yöntemim oldu.
