KENDİ EVİNDE FAZLALIK
Hayatım boyunca eşimle birlikte her tuğlasına emeğimizi ve sevgimizi kattığımız bu evi inşa ettik. Oğlumuz Arifi Elifle evlendirdiğimizde içtenlikle inanmıştım; evimizde artık daha fazla neşe ve sıcaklık olacak diye. Fakat iki ay geçmeden evin havası ağırlaştı.
Elif, alttan alta bir mücadeleye girişti. Önce salondaki koltukların yerini bana sormadan değiştirdi. Sonra eski ama çok sevdiğim perdelerimi çöpe attı. Oğlumun mutluluğu için ses etmedim; yeter ki keyfi kaçmasın istedim. Ama Elifin derdi daha büyüktü. Evde tek söz sahibi olmak istiyordu.
Anne, odanızdaki televizyon çok sesli çalışıyor, başım ağrıyor, dedi bir gün öğle vakti.
Anne, ben yemek yaparken mutfağa girme, işime engel oluyorsun, dedi bir akşam.
Oğluma ise başka şeyler söylüyordu: Annen çok değişti, sürekli dırdır yapıyor, bana takıyor. Çok üzülüyorum, ağlamadan duramıyorum. Arif, bir tarafı ben, bir tarafı eşi arasında bocalıyordu; zamanla Elifin dediklerine inanmaya başladı.
Her şey soğuk bir akşam çözüldü. O gün halsizdim, ateşim yükselmişti. Biraz çay istemek için mutfağa çıktım. O sırada salonda konuşulanları duyunca donup kaldım.
Arif, diyordu Elif, ben artık bu şekilde devam edemem. Annen en büyük odayı kullanıyor. İstersen onu arka tarafta, yazlık ek binaya taşıyalım? O da rahat eder, bizim de alanımız genişler. Hatta belki de ablasının köyüne gitsin bir süre?
Oğlum duraksadı: Ama Elif, burası annemin evi sonuçta
Artık bizim! diye lafı kesti Elif. Ya o gider ya ben anneme dönerim. Kararını ver!
Cevabını duymak istemedim. Odaya gururla, ama solgun bir yüzle girdim.
Seçim yapmanız gerekmiyor, dedim kısık sesle. Elif, haklısın, ev aile demek. Ama tapuda bu ev bana ait. Ek binaya taşınmaya da hiç niyetim yok. Arif, seni çok seviyorum, fakat eğer annene burada yer yok diyorsan, kapı ikinize de açık. Eşyalarınızı toplayabilirsiniz.
Elif, benim geri adım atacağımı sandı, yanıldı. Oğlum ise gözlerimdeki yaşları ve eşinin hesapçı bakışını görünce sanki o an gerçekleri fark etti. O gece Arif evde kaldı. Elif, kapıyı çarparak gitti ve arkasından Pişman olursunuz! diye bağırdı.
Bir yıl geçti. Arif hâlâ benimle yaşıyor, şimdi yanında büyüklerimize saygı gösteren ve yuvasına sahip çıkan başka biri var. Ben ise şunu öğrendim: İyilik zayıflık değildir. Kendi evine birini kabul ettiğinde, seni kapının önüne koymasınlar diye sınırını da bilmelisin.
Bugün bunu defterime yazarken, insanın kendi evinde fazlalık hissetmemesi için sadece sevgi değil, onur ve cesaret gerektiğini anladım.
