Hiç aklıma gelmezdi ki bir gün ailemle, annemle, babamla ve kardeşimle oturup miras paylaşımı yapacağız; üstelik bu, herkesin birbirine bağırıp kendini savunduğu bir tartışmaya dönüşecek. Otuz yaşına merdiven dayamış bir adamım ve bağımsızlığımı yirmili yaşlarımda kazanmak istedim ama kardeşim henüz on dört yaşında. O daha çocuk, ne yapsın evle? Daha okulunu yeni bitirecek, hayat tecrübesi yok, eli yüzü süt kokuyor.
Annemle babam da onun hala çocuk olduğunu düşünüyor; ben de aynı fikirdeyim. Üniversitede okuyup aynı zamanda çalışıyorum. Babamdan kalan, dedemden bize geçen küçük bir dairede kalıyorum şimdi. Annemle konuştuğumda tek başıma yaşamak istediğimi, hazır olduğumu söyledim; babam elindeki bu imkânı bana sundu, Kiralık ev arama, burada dur, dedi.
Bu, ailemin bana en güzel hediyesi oldu. Zamanla daireyi elden geçirdim, ufak tefek tamiratlar yaptım, içten içe bir gün bana ait olabileceğini umarak… Ama o kavga sonrası her şey değişti. Hatırlamıyorum bile kavganın sebebini ama babamı kıran bir şey söyledim; sanırım Kendi başımın çaresine bakabilirim, dediğimde çok alınmıştı.
Bunun ardından aile meclisi toplandı. Annemle babam, hazır madem bu kadar kendi ayaklarının üzerinde durmak istiyorum, o zaman evden çıkmam gerektiğini söylediler. Biz kiraya veririz, zaten orası sadece senin sayılmaz, kardeşin de o evi bekliyor dediler. Yani işin özü, her şeyi ben planlamayacağım, o eve sadece ben hak sahibi değilim…
Sorunun nerede olduğunu sorsam da nafile; ben bu evi alabilirim, kardeşim şimdi aileyle yaşadığı yerde kalır, yıllar sonra o isterse kendi yolunu çizer. Hatta annemle babam, İsterseniz her iki evi de satalım, alacağınız parayla siz kendi evlerinizi alırsınız, diye teklif ediyorlar. Sanki İstanbulun göbeğinde iki güzel ev bulmak bu kadar kolaymış gibi…
Tüm bunlara şiddetle karşı çıkıyorum. Emlakçıya ödenecek komisyon, devlete gidecek vergi, tapu işleri… Elimizde iki güzel ev varken neden bu kadar zahmete giriyoruz?
Ama en çok da şuna şaşıyorum: Kendi ayaklarımın üstünde durmak istediğim için, ailem beni evden çıkarmayı göze aldı.
Belki vakit geçtikçe pişman olurlar, ortalık durulur, biz de barışırız… Ama şimdilik ilk adımı atmak içimden gelmiyor. Onların tavrı bana çok anlamsız geliyor; kardeşim hâlâ küçük olduğu için onları dinliyor, bana da direniyor. Sanki bizi birbirimize rakip etmeye zorluyorlar, günün birinde iyice kavga edelim, sonra da ellerindeki bütün evi sattırsınlar istiyorlar…
