Eşimle üç yıl boyunca sevgili kaldık, iki yıldır da evliyiz.
O, benim ilk ve tek erkeğimdi. Başka erkeklere hiç dönüp bakmamıştım bile. Buna rağmen eşim hep çok kıskançtı. Hamileliğimizi birlikte isteyerek planladık. Testte iki çizgi çıkınca ikimiz de bulutların üzerindeydik. Eşim yıllardır bir oğlan çocuğunun hayalini kuruyordu ve daha en başından, sanki yazgısını biliyormuş gibi kesinlikle erkek olacağına inandı. Ama ultrasona gittiğimizde hem ben hem de o, karşımıza çıkan gerçekle afalladık: Bir kızımız olacaktı.
O günden sonra eşimin aklında tuhaf şüpheler baş gösterdi. Bana, kendi ailesinin soyu sağlam olduğu için hep erkek çocukları olduğunu, bu yüzden kız olamayacağını anlatıp duruyordu. Gerçekten de, eşimin kız kardeşi yoktu, hep erkek kardeşler, onun babasının da kız kardeşi hiç olmamıştı. Oysa bilimsel olarak çocuğun cinsiyetinde kadının şansının da etkili olduğunu biliyordum ya, bazen biyoloji kitabını kafasına fırlatmak istedim. Yine de, hamilelik boyunca aksine bir ihtimal olsun diye içten içe oğlumuz olacağını umut ettim. Ama doktorlar yanılmış değildi, bir kızımız oldu. Adını Sedef koyduk.
Eşim, kızımız olduğu için mutluymuş gibi davranıyordu ama içindeki burukluğu saklayamıyordu. Zaman geçtikçe, bu çocuk benim mi acaba? sorularını daha çok dillendirmeye başladı. Sadece o değil, kayınvalidem ve kayınpederim de sürekli iğneleyici sözlerle ortaya atılıyordu. Onların tuhaf şüphelerinden, abuk sabuk imalarından fazlasıyla incinmiştim. Kızım Sedef babasına hiç benzemiyordu. Eşim kestane saçlı, kahverengi gözlüydü; Sedef ise mavi gözlü, sarı saçlı, çocukluğumdaki bana tıpatıp benziyordu. Yıllardır içimde taşıdığım genlerim, belli ki kızımda tüm gücünü göstermişti. Her gün eşime neden kızımızın böyle göründüğünü anlatmaya çalışıyordum. Yine de onu kendime inandıramıyordum.
Bu durum dört ay boyunca sürdü. Artık ne kavga edecek, ne de bir şey anlatacak gücüm kalmamıştı. Sonra bir gece, her şey birden durdu. Eşim bir anda sevgisini, ilgisini göstermeye başlamış, bambaşka bir babaya dönüşmüştü. Ben de, nihayet kabullenip rahatladığını sandım. Meğer sebebi başkaymış.
Kızımın doğum gününde eşim akrabalarını, dostlarını topladı. Sedef büyüdükçe bana daha çok benziyordu. Eşim bunu fark etmeye başlamıştı, fakat kayınvalidem ve kayınpederim her gün eve geldiklerinde, başkasının çocuğunu büyütüyorsun diyerek sürekli ateşe odun atıyorlardı. Sonunda eşim Kızım kesinlikle benim, çünkü DNA testi yaptırdım! diye bir gün patladı.
O gece konuşmak istedim. Bana, Sedef dört aylıkken sessizce DNA testine gittiğini; sonuçların kızımızın gerçekten kendi çocuğu olduğunu gösterdiğini anlattı. Bir şey belli etmeden köşesinde oturmuş, bu sırrı bana hiç açmamıştı. İşte o an, onun bana neden katı davranışlarının birden bire değiştiğini ve şefkat göstermeye başladığını anladım; ben ise yalnızca Sedefe yeniden aşık olduğunu hayal etmek istemiştim. İçime bir ağırlık çöktü; sanki eski çöplükler kalbime boca edilmiş gibi hissettim. Bana güvenmeyip gizli saklı test yaptırması içimi yakmıştı. Gördüm ki gerçekten bana hiç inanmamış. Peki, bundan sonra nasıl birlikte yaşayacaktık? Yıllar geçtikçe, onun güvensizliği daha da büyümeyecek miydi? Belki bir dahaki sefere kendimi savunmaya bile fırsatım olmayacak.
Eşimin bu davranışından öyle sarsıldım ki; ona dair bütün düşüncelerim altüst oldu. Artık yanında, bana inanmayan bir adamla hayatımı tüketemeyeceğimi anladım. Kızımız gerçekten onunmuş, ama davranışları bana sözlerimin hiçbir değerinin olmadığını ispatlıyordu.
Tüm bunlardan sonra boşanma davası açmaya karar verdim. Eşim şaşkına döndü, bana açıklamalar yapmaya çalıştı ama dinlemedim; tıpkı bir yıl önce dertlerimi dinlemediği gibi. Ailesi bana deli misin? dedi, bundan boşanılır mı, çok pişman olursun! diye çıkıştılar. Annem, babam da başlangıçta anlamadılar ama yine de bana eve dönmem için kapılarını açtılar. Ben, bir ömür boyu kendini ispatlamaya çalışan, diken üstünde bir kadın olmak istemiyorum! Kızımı yalnız başıma büyütmeyi, böyle bir adamın gölgesinde yaşamaya tercih ederim!
Sence Sedefin annesi yanlış mı yaptı, doğru mu?
