Bir gün, yatakta kestirirken Emir birden peluş leoparının kaybolduğunu fark etti. Gözlerini açar açmaz, evi didik didik aramaya başladı. Her köşeyi kontrol etti, ama bir sonuç alamayınca en yakın dostunun onsuz şehri terk ettiğine inanarak hüzünle boyun eğdi.
Emir, haftalarca minik arkadaşının yokluğuna üzülerek yas tuttu. Ta ki kader onu bambaşka bir noktada buluşturana dek Emir, peluş leoparı dolabının uzak bir köşesine sıkışmış olarak buldu! Emir ile oyuncakının buluşması gözleri yaşartacak kadar sıcak ve samimiydi; sanki hiç ayrılmamışlar gibi o eski eğlenceli alışkanlıklarına hemen geri döndüler.
Emir, oyuncağına Barış adını vermiş ve artık onu nereye gitse yanında götürüyordu.
Ayşe, tamir etti derken kesinlikle anneannesinin usta ellerinden söz ediyordu.
Emirin anneannesi peluş hayvanı öyle özenle ve dikkatlice onardı ki, oyuncak eskisinden de güzel görünüyor, sanki yeni alınmış gibi duruyordu. Emir sevinç gözyaşlarıyla ona defalarca teşekkür etti.
Bu sahne, Emirin anneannesine olan derin sevgisini ve aile bağlarının Türk kültüründe ne kadar kıymetli olduğunu tüm duygusuyla gözler önüne serdi.
