Sert bir eşin pençesi altında yaşayan bir ailede her şey zorlu geçer. Ancak en çok zorlanan her zaman eşi olur. Bir kişi, aileden birinin baskısı altında uzun süre kalınca, bir süre sonra bunun normal olduğunu düşünmeye başlar. Fakat bir gün, kadının gözleri açılır ve kocasının sandığı gibi doğru biri olmadığını fark ettiğinde her şey değişir.
Bugünkü hikayemizin kahramanı zorlu bir aile hayatı yaşamış bir kadın. Ama eninde sonunda iyi olacak. Onun yaşadığı sıkıntıda sizin önerileriniz ve yorumlarınız ona destek olabilir.
Katı ve talepkâr bir eş.
Kocam, oldukça disiplinli ve talepleri yüksek bir adam. Ailemizin başıdır, önemli tüm kararları o verir. Hep lider olmayı sever, asla kolay kolay taviz vermez. Her şey onun istediği gibi olmalı; başka türlüsünü kabul etmez. Evlenmeden önce bu yapısını biliyordum ama kaderimiz büyüklerimiz tarafından belirlenmişti. Bizde bu gelenek vardı.
Ben ise güvenen ve açık fikirli biriyim, Ona baştan inanmıştım. Ama zamanla kocam, eşim olmaktan çıkıp adeta evin efendisi oldu. Tamamen bize bakıyor ve benden evde kalmamı, hiçbir yerde çalışmamamı istiyor. Buna karşılık, evin her zaman düzenli, temiz ve huzur dolu olmasını bekliyor. Her şeyin özenle hazırlanmasını istiyor.
Ona olan sevgimi kanıtlamamı bir oğul doğurmamla göstermek zorundaydım. Defalarca denedim ama hamile kalamadım. Hiçbir sağlık sorunum yoktu. Birçok uzman doktora gittik ama sebep bulunamadı.
Artık umudumu kesmiştim, ama bir sabah kendimi kötü hissettim. O gün moralim yerindeydi, ama sabah kocam erken işe gitmişti ve oldukça sinirliydi. Her zamanki gibi temizlik yapmak gerekiyordu.
Alışkanlıktan, yine test aldım, hiçbir beklentim yoktu. Ama bu sefer o iki değerli çizgi karşımdaydı! O kadar heyecanlandım ki, ne yapacağımı bilemedim. Bebeğim en şanslı olacak! diye geçti aklımdan. Hemen giyinip kocamı sevindirmek istedim.
Annem bile aramadan önce ilk olarak bu haberi kocama vermek istedim! Beş dakika sonra bir taksiye binip onun iş yerine doğru yol aldım. Ofiste olması gerekiyordu. Sekretere söyleyip ona sürpriz yapmak istiyordum. Ama sekreter masasında yoktu.
Ofiste kimseyi bulamayınca doğrudan kocamın odasına gittim ve kapıyı açtım. Kocamın masasının üzerinde yarı çıplak bir sekreter vardı ve kocam onunla birlikteydi.
Afedersin, rahatsız ettim! deyip odadan hızla çıktım. Taksiye atlayıp hemen ailemin evine gittim. İçimde yine de onların beni anlamayacağından kaygı duydum.
Annem, nihayet hamile kaldığım için ağladı ama artık çocuğun istenmediğini düşünerek üzüldü. Babam ise öfkelendi.
Kocam inkâr eder ve bana iftira attığımı söylerse elimde kanıt yoktu. Boşanmak için bir delilim de yok. Tam bir çıkmazdayım. Bebeğimi incitmemek için olabildiğince sakin kalmaya çalışıyorum. Fakat gelecekte bizi ne bekliyor, bilmiyorum.
Editörün Tavsiyesi
Kocanın sertliği her zaman ailede sıkıntı yaratmaz. Böyle bir durumda tavsiye vermek kolay değildir. Gelenekler dine dayalı olduğunda, gençlerin hayatlarını istedikleri gibi kurmaları gerçekten zordur. Hikayedeki kadın ise tam anlamıyla bir tutukluya dönüşmüş. Şu anda olayların nasıl gelişeceği belirsiz. Ama unutulmamalı ki, o hiçbir şeyin ve kimsenin suçlusu değil. Bu çok önemli ve kendisine bunu hatırlatmalı. Asıl olan, pes etmemek ve daima iyiye umut etmektir!
Hayat bazen beklenmedik şekilde zorlaşır; ama insan başına gelenleri kabullenip kendini suçlamamalı. İnsan umut ederse, yeniden ayağa kalkabilir. Unutmayın: Her karanlığın ardından mutlaka bir aydınlık gelir.
