Tam evlenmek üzereyken, arkadaşlarımdan duymuştum; bir erkeğin evlendikten sonra eşini hemen kendi malıymış gibi görmeye başladığını ve asıl yüzünü o zaman gösterdiğini söylemişlerdi.
Ama her genç, saf kadın gibi ben de kocamın öyle biri olmadığına inanmıştım. Henüz nişanlıyken bile bana çok değer verir, asla kötü bir söz söylemezdi, bana kırıcı olmaktan çekinir, hep yanımda olmamı isterdi. Fakat yanılmışım, bütün kadınlar gibi. Gerçek şu ki, bir erkek bir kadının gönlünü kazanınca bambaşka biri oluyor.
Nikâhtan birkaç ay sonra kocam annem hakkında kötü konuşmaya başladı. “Neden bu kadar sık arıyor, neden her hafta geliyor?” diye şikayet ediyordu. Elbette ona hak verdim; evliliğim için endişeleniyordum, bu yüzden anneme beni o kadar sık aramamasını, yalnızken arayacağımı söyledim. Ama bu sadece bir başlangıçtı. Hamile kaldım ve işimi kaybettim. Maalesef, hamileliğim riskli geçtiği için yatakta kalmam gerekti ve sözleşmem yenilenmedi. Sonra kocam bana sataşmaya başladı, “Bütün gün evde oturuyorsun, hiçbir şey yaptığın yok!” demeye başladı. Yine sustum; hamileydim, ya beni bırakırsa diye korktum.
Kızım doğduktan bir buçuk yıl sonra kocam kendisini adeta evin padişahı gibi görmemi istedi. İşten gelince kapıda onu karşılamam, terliklerini önüme koymam, mutfakta her şeyin hazır olması, leziz ve sıcak yemeklerin sofrada olması gerekiyordu.
Çocuğu dert etmemesine de gerek yoktu, çocuk tamamen kadının işiydi. Böyle böyle, tükendim. Eşyalarımı toplayıp çocuğumla birlikte anneme gittim. İki ay boyunca kocamla tek kelime konuşmadım. Hayat devam etti, işe döndüm, her geçen gün daha iyiye gittim. Bir gün kocam yanımıza geldi; zayıf, üstü başı perişandı, dizlerinin üstüne çöküp af diledi. Ona dedim ki, yemek kursuna gitmek zorunda; eve döndüğümde yemek yapacak, evi o temizleyecek. Kocam kabul etti, ama bakalım davranışları gerçekten değişecek mi? Her şey rüya gibi, zaman bükülüyor, kelimeler eriyip gidiyor; ya o her şey değişir, ya da yine başa döneriz.
