Hayatım, babamın yokluğuyla şekillendi; büyüdükçe, onu bulmaya ve içimde yıllardır taşıdığım sorulara yanıt aramaya dair isteğim giderek arttı. Annem bana hamileyken, babam onu terk etmiş; annemi, benimle birlikte yaşamın tüm zorlukları ve yalnızlığıyla baş başa bırakmıştı. Annem hamileliğini uzun süre gizledi, çünkü toplumdaki ayıp ve dedikodudan çok korkuyordu. Babam ise tüm sorumluluktan kaçmayı, bir baba olmayı kabul etmeye tercih etmişti.
Her zaman, çalışkan ve fedakâr anneme dair anılarımı değerli gördüm; o, hayatı boyunca hiç durmadan çalıştı ve bana hep kol kanat gerdi. Sevgisini, eve getirdiği ufak tefek yiyeceklerle ve gece yatmadan önce alnıma kondurduğu yumuşacık öpücüklerle gösterirdi. Belli bir yaşa geldiğimde, babamla ilgili merak duygum giderek arttı; yine de annemi bu konuyla üzmek istemediğimden ona hiçbir zaman doğrudan bir şey sormadım.
Yıllar sonra, içimdeki boşluk büyüyünce onu bulmak için bir arayışa girdim. Annemin eşyalarının arasında, babamın adı, soyadı ve adresini içeren bazı belgeler buldum. Ne yapacağımı tam bilmesem de, internetten arama yaptım ama hiçbir sonuca ulaşamadım. Bir gün, babamın yaşadığı şehirde benim yaşlarımda olan bir kızla internette tanıştım. Adı Deryaydı ve bana yardım etmeyi teklif etti. Hiç vakit kaybetmeden, bana verdiği adrese gittim.
Şansımıza, babam o anda evde değildi; yeni ailesiyle tatile çıkmıştı. Ama Derya ısrarcıydı; komşulara sordu ve en sonunda babam ile ailesinin, aldığımız adreste yaşadıklarından emin oldu. Onlar tatilden dönünce, Derya tekrar benim adıma babamla iletişime geçmeye çalıştı.
Ne yazık ki babamın cevabı çok kırıcıydı. Benimle görüşmeyi reddetti, yeni ailesiyle sıfırdan bir hayat kurduğunu ve onları riske atmak istemediğini, benim ise onun için tanımadığı bir yabancıdan farksız olduğumu söyledi. Bunu duyunca içimdeki umut tamamen sönüverdi, annemin yıllarca söylemeye çalıştığı şeyin aslında ne kadar haklı olduğunu fark ettim.
Geçmişime dönüp baktığımda, bu yolculuğu atarken sonunda nelerle karşılaşabileceğimi yeterince düşünmediğimi anladım. Babamın beni reddetmesi, içimdeki boşluğu daha da arttırdı. Belki de artık gerçeği kabullenip, bana hayatı boyunca hem annelik hem babalık yapan canım annemin sevgisinde ve şefkatinde teselli bulmanın zamanı gelmiştir.
