Yıllar önce, güzel ve dikkat çekici bir genç kadın, kendinden emin adımlarla uçağa bindi. Yüzünü kapatan büyük güneş gözlükleriyle ve omzunda pahalı, markalı bir çanta taşıyordu. Koltuğuna ulaşınca, yanında oturacak olan yaşlı adamı gördü; adamın üzerindeki gömlek temiz ama iyice eskiydi, ayakkabıları ise yılların izini taşımaktaydı.
Genç kadın, oturur oturmaz hostesi çağırdı:
Beni başka bir yere alabilir misiniz? dedi sert ve soğuk bir sesle. Böyle biriyle yan yana oturamam… Üzerine bir bakın, şu eski ayakkabılara. Ben daha iyi bir yol arkadaşı hak ediyorum.
Hostes, sözleri karşısında şaşırsa da sakinliğini korudu:
Özür dilerim hanımefendi, ekonomik sınıfta bütün koltuklar dolu.
Genç kadın derin bir iç çekip camdan dışarı bakarak rahatsızlığını belli etti.
Yaşlı adam gözlerini yere indirdi, tek kelime etmedi, sessiz kaldı.
Hostes duruma üzülerek kokpite gitti ve kaptana olanları anlattı. Kaptan, dikkatlice dinleyip sakin bir gülümsemeyle yanıt verdi:
Bırak bu işi bana, şimdi halledeceğim.
Birkaç dakika sonra hostes nazik bir gülümsemeyle geri döndü:
Hanımefendi, kaptanımız yer değişikliğine izin verdi. Sizi böyle tatsız biriyle yolculuk etmeye zorladığımız için özür diliyoruz.
Genç kadın memnuniyetle başını kaldırdı, çantasını kaptı ve hızla ayağa kalktı; kafasında birinci sınıfta geniş bir alan ve elinde bir içecekle rahatça oturduğunu hayal ediyordu.
Ancak hostes, saygıyla yaşlı adama dönüp şöyle dedi:
Efendim, sizden rica etsem bana eşlik eder misiniz? Kaptanımız sizi Birinci sınıfa davet ediyor.
Bir an uçakta derin bir sessizlik oldu.
Sonra, sanki herkes nefesini tutmuş gibi, kabin alkışlarla doldu.
