Bugün kendimle baş başa kalıp yaşadıklarımı tartmak istedim. Ben ve eşim şu an kırk dört yaşındayız. Bir buçuk ay önce yeniden anne-baba olmanın mutluluğunu tattık. Beş oğlumuz vardı zaten; fakat sonunda bir kızımız oldu! Kızımızın varlığı evimizin havasını tamamen değiştirdi, kendimi bambaşka hissettim.
Eşimle olan bağımız lise yıllarında başlamıştı. O zamanlar aşkımızı kimseye anlatamamıştık, ancak her şey hızlı gelişti ve ilk çocuğumuzu eşim on altı yaşındayken kucağımıza aldık. Erken yaşta anne-baba olmak zorluklar getirdi tabii ama aramızdaki sevgi azalmadı, tam aksine daha da güçlendi. Hemen nikah kıydık, ailelerimiz de yanımızda oldu.
Özellikle annem ve babam hep destek oldular. İkinci çocuğumuza hamile olduğumuzu öğrendiğimde, yirmi yaşındaydım ve ailemiz sevinçle doldu. O günü hâlâ çok net hatırlıyorum; annem bana bir gün “Keşke ben de iki çocuk sahibi olabilseydim, ama bize nasip olmadı. O yüzden torunlarımızı büyütmek bize keyif veriyor,” demişti. Onların sevgisi, desteği ailemize huzur kattı.
Baba olmak hiç kolay değil aslında. Özellikle çocuklar hasta olduğunda korkular yükseliyor. Bir de aile içinde çıkan küçük tartışmaların ardından yaşanan duygusal boşluklar… Ama tüm bunlar çocuklarıma ve eşime olan sevgimi asla azaltmadı. Bence hayatımız boyunca çocuklarımızı kucaklamaya devam etmeliyiz, çünkü her biri ayrı bir değer. Eşimle birlikte daha fazla çocuk sahibi olmayı istiyoruz ve kendimizi çok mutlu hissediyoruz, durmaya hiç niyetimiz yok.
Bazen kendi bakış açımın doğru olup olmadığını sorguluyorum; acaba toplumsal normlar dışında düşünmek hata mı? Ama kalpten biliyorum ki, aile olmak, çocuklarla hayatı paylaşmak, Türk kültüründe yeri asla doldurulamayacak bir şey. Yeni doğan kızımıza “Yasemin” adını verdik, ismini söylerken bile içim huzurla doluyor. Yıllar geçse de ailemizin genişlemesi bana enerji ve umut veriyor. Bu düşüncelerim şu an içimi ısıtıyor ve geleceğe dair hayallerimi güçlendiriyor.
Acaba sizce benim bu düşüncelerim doğru mu?
