Hatice altmış yaşına gelmişti. İki çocuğu vardı ve kocasıyla birlikte iki odalı bir apartman dairesinde yaşıyordu. Ama aslında burada bir düzeltme yapmam gerek; Hatice, kocasıyla yaşamıyor, yıllardır ona tahammül ediyordu. Adam çok zor biriydi. Kibirli, kendini beğenmiş, merhametsiz bir adamdı. Evde her şey her zaman onun istediği gibi olmalıydı. Bu yüzden Hatice yıllarca sabırlı olmaya çalıştı.
İki çocukları vardı. Kızları Elif, on iki yıldır evliydi. Eşi Tamer ile birlikte bir ev kredisi çekmişlerdi, neyse ki ödemelerini düzgün yapıyorlardı. Aldıkları her ek gelir ve ikramiye doğrudan oraya gidiyordu. İkisi de çalışıyor, hem krediyi ödüyorlar, hem de çocuklarını güzelce giydirip büyütüyorlardı.
Elifin erkek kardeşi Osmanın ise, ablasına göre yaşamı daha rahattı. Şehirde birkaç dairesi, bir de kırsalda bir evi vardı. Bir gün Elife telefon edip şu haberi verdi: Anneyle baba ayrılmaya karar verdiler, annemin isteğiyle. Evi çoktan satıp parayı aralarında bölüştüler. Babama söz verdim, ona ben bakacağım. Sana da, anneyle sen ilgileneceksin diye söz verdim, dedi Osman.
Nasıl yani? Annem nerede yaşayacak? Biliyorsun, bizim ev iki oda. İki çocuğumuz var. Nerede yatacak? dedi Elif, şaşkınlıkla.
Ben mi düşüneceğim? Kendi anneni kapıdan mı çevireceksin? dedi Osman.
Tamer buna hiç sıcak bakmaz diye ekledi Elif.
O senin sorunun, dedi Osman son kez ve telefonu kapattı.
Osman, babası için bir odalı dairelerinden birini çoktan boşaltmıştı. Hiç düşünmesine gerek yoktu. Elif ise annesi için bir ev kredisi çekmesi gerektiğini düşündü. Şaşırtıcı bir şekilde, başvurusu kabul edildi. Daire Elifin üzerine geçti. Peşinat, annesinin evin satışından kalan parasıyla ödendi. Sonrasında ödemeleri yetiştirmek için Elif de daha çok çalışmak zorunda kaldı.
Tamer, hâlâ eşinin bu kararını tam olarak kabullenmiş değildi. Bazen huzursuz dolaşıyor, Bu yaşta insanlar boşanır mı? Yük çocukların omzunda kalıyor, doğru mu bu? diye dert yanıyordu.
Ne dersiniz, Tamerin dediği gibi, bu yaşta boşanmak çocukların sırtına yük mü oluyor, sizce kim haklıydı?
