Sorunum şu ki, ikinci kez evlendim. Eski eşimden bir kızım var; ama kızımın büyümesine ne maddi ne manevi hiçbir katkı sağlamadı, nafaka da ödemedi.
Ben de ona kin tutmadım, adamlık yapmadı diye hayatıma takılmadım, kendime güvenmeye çalıştım. Maaşım iyiydi, işimde pozisyonum güzeldi; yani geçim sıkıntım yoktu. İkinci evliliğimi yaptım, ama kayınvalidem ne beni ne de kızımı kabul etti. Kocam da kızıma karşı oldukça ilgisizdi. Üstelik ikinci eşim çocuk sahibi olma konusunda hevesli değildi. Daha erken, hazır değilim, o sorumluluğu almak istemiyorum, deyip duruyordu.
Ben de fazla üstüne gitmedim. Zira işte çalıştığım önemli bir proje vardı ve oldukça yoğundum. Bir gün, işte çok önemli bir toplantım vardı ve o gün kızımı kime bırakacağımı bilemedim. Sonra düşündüm, belki kocamdan rica edebilirim, kızımla o ilgilenir.
Sabah erkenden kalkıp toplantı açılış konuşmamı tekrar ettim. Sonra dedim ki, kızımı anaokuluna bırakırım, çıkışta alırım. Ama o sabah kızımda ateş vardı. Mecburen kocamdan yardım istedim, Kızımı bugün sen idare edebilir misin? İşime gitmem şart, dedim. Kocam, elimde olmadan beklediğim ama canımı sıkan o tepkiyle, Kızın senin kızın, sorumluluğu da sana ait; onunla ilgilenecek, onu tedavi edecek kişi sensin, dedi.
O an ne yapacağımı şaşırdım. Kayınvalidemi aradım, evde olup olmadığını sordum; sonra kızımla birlikte yanına gittim. Fakat o da aynı şekilde, Benim torunum değil, bakamam deyip kapıyı yüzüme kapatacaktı. Gözyaşlarımı tutamadan teşekkür ettim ve O zaman mecbur yanıma alıp işe götüreceğim, dedim. O an biraz yumuşadı ve Pekala, bugünlük bende kalsın, dedi.
İşte işler yolunda geçti. Akşam kızımı almaya gittim; kayınvalidem başlamaz mı şikayet etmeye: Kızımın laf dinlemediğini, zorluk çıkardığını söyledi. Bir daha rahatsız etmem, kusura bakmayın, dedim. Eve dönünce birkaç eşyamı topladım, kızıma sarıldım ve annemin evine gittim. Artık kızımı kabullenmeyen biriyle aynı çatı altında yaşamaya niyetim kalmadı.
Bugün dönüp baktığımda, bir insanın kendi kanından olmasa da bir çocuğa sıcaklık ve anlayış göstermesinin ne kadar değerli olduğunu anladım. Bazen yalnız olup özgür ve huzurlu kalmak, başkalarının ilgisizliğine göz yummaktan çok daha kıymetli. Her şey para ya da makam değilmiş; insanın yanında kimlerin olduğu, kimin destek olduğu kalıyormuş geriye.
