Annem kanserle verdiği savaşı kaybettikten sonra, babam hayatımıza yeni bir kadın getirme kararı alıyor. Onun amacı, bana ve kardeşlerime tekrar bir anne sıcaklığı sunabilmek. Uzun süre ona anne demekte çok zorlanıyorum, fakat zaman geçtikçe, yaptığı fedakârlıklarıyla bu ismi fazlasıyla hak ettiğini anlıyorum.
Annem vefat ettiğinde daha küçücük bir kız çocuğuydum. Babam ise, üç küçük çocuğu tek başına büyütmenin ağırlığı altında neredeyse eziliyordu. Anneliğe duyduğumuz ihtiyacı fark edince, eskiden tanıdığı bir kadın olan Sevgi Hanımdan bizimle ilgilenmesini istiyor. Sevgi Hanım, hiç düşünmeden bu teklifi kabul ediyor ve bize tüm sevgisiyle, şefkatiyle sarılıyor. Evimizin düzenini sağlıyor, benim ve kardeşlerimin okul formalarını kendi parasıyla alıyor, yetmediği yerde dikiş makinesiyle dikiyor.
Küçük kardeşlerim hemen ona alışıp anne demeye başlıyorlar. Fakat ben kendi duygularımı kabullenmekte zorlanıyorum ve bu kelimeyi kullanmakta inatçılık ediyorum. Küçüklüğüm, kaygılarım ve sessizliğim arasında boğulurken, bir gün ona asıl annemin saçını her zaman topuz yaptığını söylüyorum. Sevgi Hanım, bundan sonra saçlarını hep düşük topuz yapıyor, annemi anmak ve bana destek olmak için.
Onun tüm çabasına, sabrına ve sevgisine rağmen, anne demek bana hala zor geliyor. Bunun üzerine babam güzel bir fikir buluyor. Evde bir aile toplantısı düzenliyor; o sırada Sevgi Hanım, en sevdiğim elmalı kurabiyeyi pişiriyor. Bir şart var: ancak kendisine anne dersem o kurabiyeden yiyebileceğim. Sonunda anne diyorum ve ailemizi tamamlayan o sıcaklığı gerçekten hissetmeye başlıyorum.
Hayatımız boyunca türlü sıkıntılardan, hastalıklardan geçiyoruz. Sevgi Annem, öz annemi hayattan koparan hastalıkla savaşmak zorunda kalıyor ama tedaviyle iyileşiyor. Ailemizin ilk oğlu, nişanının hemen öncesinde kayboluyor ve günler sonra cansız bedeni bulunup defnediliyor. Tüm bu acıların, yoklukların içinde Sevgi Annem, sarsılmaz gücüyle ve sonsuz şefkatiyle hep yanımızda oluyor.
Onca zorluğa, yoksulluğa ve acıya rağmen beş çocuk büyütüyor, torunlarına bakıyor, şimdi de torunlarının çocuklarını yürekten seviyor. Her sabah erkenden kalkıp evin işlerini düzenliyor, en küçükler için patik, atkı gibi minik şeyler örüyor. Yaşı geçse de, neşesi ve anlatacak hikâyeleri hiç bitmiyor. Yanında vakit geçirmek bizim için mutluluk kaynağı. Onun sevgisi, enerjisi ve fedakârlığı sonsuz; çocukları ve tüm ailesi, onun varlığıyla gerçekten kendini çok şanslı hissediyor.
