66 yaşına geldiğimde çocuklarıma dedim ki, son yıllarımı torun bakarak geçirmek istemiyorum artık.
Üçü de karşımda durdu, bana öyle baktılar ki, sanki birazdan cambaz olmaya karar verdiğimi açıklayacakmışım gibi. En büyük kızım neredeyse kahvesini dökecekti. Oğlum gözlüğünü çıkarttı, sanki gözlüksüz duydukları daha normalleşecek. En küçük kızım ise sadece ağzını açtı, kelime bulamadı.
Ne dedin, anne? diye sordu büyük kızım.
Duyduğunuzu dedim işte ellerimi kavuşturdum. 66 yaşında, bedava bakıcı olmayı bıraktım. Üç çocuk büyüttüm, görevimi fazlasıyla yaptım.
Ama anne diye başladı oğlum.
Hiçbir ama yok. Siz çocuk yapmak istediniz, ben bu işe yıllarımı verdim. Bebek beziydi, sabah sandviçiydi, gece siz gelene kadar uykusuz beklemekti, hepsi bendendi. Yeter yani!
En küçük kızım nihayet konuştu:
Ee, peki şimdi ne yapacaksın?
Sevdiğim koltuğa kuruldum hani sizin çok eski diye sürekli atmamı istediklerinizden.
Salsa kursuna yazıldım, birkaç arkadaşla Akdeniz turuna bilet aldım, salı günü resim dersim var
Ha, bir de Tinder indirdim.
NE?! Üçü birden bağırdı.
Ne var bunda? Karşı apartmanın komşusu son derece tatlı, hem bütün dişleri var, üstüne üstlük yemek yapabiliyor.
En büyük kızım salondaki koltuğa çöktü.
Bu gerçek olamaz
Tam tersi, canım, bal gibi oluyor. Ziyarete gelmek istiyorsanız, önceden arayın. Takvimim oldukça dolu.
Oğlum hâlâ şoka girmişti:
Peki aile pazarları?
Pazar günü zumbam var. Taşıyabiliriz
Bir dakika Çarşamba okuma kulübüm var.
İki haftada bir perşembeye ne dersiniz?
Onların panik panik bakışlarını izledim. Keyfini anlatamam!
Sonra biraz ciddileştim.
Bakın sizi kalpten seviyorum. Torunlarınızı da seveceğim, elbet. Ama bu babaanne ziyaret programıyla geliyor, çocuk bakıcı üniformasıyla değil.
Çocuk bakmamı istiyorsanız, tarifeler şöyle:
Saatlik: 50 TL,
Bezli olursa: 100 TL,
Hasta ise: 200 TL.
Anne, bize para almayacaksın ya! Büyük kızım şaşkınlıkla söylendi.
Size aile indirimi yaparım, profesyonel bakıcıdan %30 daha uygun fiyata. Banka transferi de kabul ediyorum.
Yüz ifadelerini görecektiniz; tarifsizdi!
Ama nihayetinde kabullendiler.
Şimdi beni ziyaret ediyorlar, yardım ediyorlar; torunlara bakıyorsam da, sevgili annelik şefkatimden, mecburiyetten değil.
Ve evet, o komşuyla buluştum.
Harika yemek yapıyor.
Siz kaç yaşında aileye sınır koymaya başladınız?
Yoksa hâlâ her şeye evet modunda mısınız? O zamandan beri hayatım hiç bu kadar renkli olmamıştı. Salsa pistinde gençlerle yarışıyor, Akdenizin mavisine dalıyor, okuma kulübünde roman kahramanlarına aşık oluyorum. Ve arada Tinderdan bir mesaj geliyor: Bugün hangi tarifle yemeğini yapıyorsun?
Yıllarca kulağımdan eksik olmayan Anne! çığlıkları şimdi yerini kendi ismimin değerine bıraktı. Kendime dair hayallerim, çocuklarımın hayallerine alan açtıktan sonra yeniden filizleniyor. Onlar bana, ben kendime iyi geliyorum.
Hayat elbette hâlâ çılgın. Torunlar bazen salonda halıdan uçurtma yapmayı deniyor, ben biraz bakıcı, biraz babaannelik, bolca özgür kadın oluyorum. Öğlen buluşmalarında çocuklara anlatacak hikayem çok; Sen olmasan hayat bu kadar eğlenceli olmazdı, anne, diyorlar artık.
Ve ben gülümsüyorum; çünkü bu sefer gerçekten, sadece kendim için gülümsüyorum.
Belki de en güzel yaşım, 66dan sonra başlamışdır.
