Çocukken, zihnimi bütünüyle meşgul eden büyük ve parlak bir hayalim vardı. Anne olmayı düşlüyordum. Hamile kaldığımda, bebeğimi kucağıma alacağım anı sabırsızlıkla beklemeye başladım. Doğum sancılarım başladığında hemen hastaneye götürüldüm. Bir oğlum oldu. Sevincimin sınırı yoktu. O günün ilerleyen saatlerinde, ebe oğlumu getirdi. Minicikti, burnu küçüktü ve gözleri griye çalıyordu. Baş başa kaldık. Ona baktım. İlk defa bir bebek kucağımdaydı ve ona zarar vermekten endişelenerek sarmaya başladım, bu iş sanırım on dakika sürdü.
Bezlerin uçlarını yavaşça çektim. Ayaklarına baktım. Nedense onu bambaşka şekilde hayal etmiştim. Tatlı tatlı uyuyordu. Ayaklarını, kollarını ve karnını usulca okşadım. Gözlerimi kapatıp onu göğsüme çektim, kokusunu içime çektim. Bu eşsiz kokuyu hemen tanıdım: oğlumun kokusuydu bu. Fakat o anda tuhaf bir duygu kapladı içimi; huzurum birden kayboldu. Aklımdan garip düşünceler geçti, bir an tereddüte düştüm. Bebeğimden beklediğim gibi kokmuyordu sanki. Başkasının çocuğunu tutuyormuşum gibi hissettim.
Bir an onu bırakıp çıkmak, odaya bir daha dönmemek istedim. Ama nasıl olurdu? Yardıma muhtaç, bana ihtiyaç duyan bir yavruyu nasıl bırakabilirdim? İki yıldır bu anı beklemiştim; oğlumu kucağıma almayı istemiştim.
Servis odası soğuk ve biraz kasvetliydi. Bir hemşire çağırdım, bezi bağlamaya çalıştım ama başaramadım. Oğlumu beslemem gerekiyordu, ama nasıl yapacağımı bilemiyordum. Emmek istemedi. Gözlerini araladı ve bana baktı, daha tam odaklayamasa da sanki beni tanımaya çalışıyordu. Gövdesine hafifçe bastırınca, minik eli omzuma düştü. O an eli yumuşacık ve sıcacıktı. Bütün kuşkularım silindi. Oğlum, huzur içinde kollarımda uyudu. Hayalim gerçekleşmişti: Artık bir anneydim.
Hayat bazen hayallerimize kavuştuğumuzda bile, kalbimizde beklenmedik duygular uyandırabilir. Ama sevgimizi, sabrımızı ve bağlılığımızı hissettiğimizde, her türlü korkuya; her türlü şüpheye galip gelebiliriz. Sevgiyle yaklaşmak, zorlukların üstesinden gelmenin anahtarıdır.
