Bir yerde, yalnız bir annenin çaresizliğini anlatan bir hikaye okudum. Kadın, ne yapacağını bilmediğini, çıkış yolu göremediğini yazmıştı. Bunu okuyunca içimden geldi, kendi hikayemi de anlatmak istedim. Kimseyi yargılamak için değil; sadece, çocukların varsa ve zordaysan, öylece oturup paranın gökten yağmasını bekleyemezsin. Bana kimse hiçbir şey vermedi. Her şeyi kendi ellerimle aldım.
Ben, henüz on altı yaşımdayken inatla, cahilce, artık büyüdüğümü sanarak ve erkek arkadaşımın yanında daha iyi bir hayatım olur umuduyla evimden ayrıldım. İstanbulda küçük bir apartman dairesine taşındık mutfak salonun içindeydi, oda ince bir duvarla ayrılmıştı, banyosu ise dışarıdan küçük bir avludaydı. Lüks değildi, ama bizimdi. İki yıl sonra, tam on sekizime bastığımda ilk çocuğuma hamile kaldım. Başlarda her şey yolundaydı. O taksi şoförüydü, market alışverişini karşılıyordu, kiramızı ödüyorduk. Artan para yoktu ama aç da kalmıyorduk.
Oğlum neredeyse bir yaşındayken, eve getirdiği paranın azalmakta olduğunu fark etmeye başladım. Sürekli bahanesi vardı işler çok durgun, rekabet fazla, araba sorunlu. İnanıyordum. Daha sonra yine hamile kaldım bu sefer kızıma. Dördüncü aydaydım ki, bir sabah hiçbir uyarı olmadan gitti. Birkaç kıyafet aldı ve başka bir kadına taşındı.
En çok acıtan, sadece terk edilmem değil; sonrasında mahalledeki herkesin konuşmaya başlamasıydı komşular, akrabalar, semtdekiler. Meğer aylardır onu o kadınla görmüşler, köşe başında beklemiş, yanında kalmış. Bunu bana kimse söylemedi ben onunlayken. Hepsini, yalnız ve hamile kaldığımda öğrendim.
Tamamen ortadan kayboldu. Çocukları hiç sormadı. Bir kuruş vermedi, bez ve süt için bile. Bir gün yere oturup saatlerce ağladım. Buzdolabı neredeyse boştu, süt bitmek üzereydi, ikinci bebeğim yolda, kira günü yaklaşmıştı, kıyafet yok, beşik yok Ağladım. Ama ertesi gün kalktım ve dedim ki, böyle duramam.
O apartmanda başladım işe. Mahalledeki marketten güvene ürün aldım. Jel, bardakta tatlılar, kek yaptım. Çektim, telefondan WhatsApp ve Instagramdan paylaştım. Hiç kandırmadım, açıkça yazdım: “Tatlı satıyorum, bez ve süt almak için.” İnsanlar almaya başladı kimisi acıdığı için, kimisi gerçekten beğendiği için. Bu parayla pazarı ödedim, kiraya ayırdım, en gerekli şeyleri aldım.
Bir süre sonra siparişle öğlen yemekleri de yapmaya başladım pilav, mercimek, tavuk yahnisi, kıymalı yemekler. Mahalleden bir bey motoruyla siparişleri götürüyordu, ona yol parası veriyordum. Beşte kalkıp hamile halde ve küçük oğlum yanımda yemek pişirdim. Öyle yorgun olduğum günler oldu ki sandalyede sessizce ağladım. Ama ertesi gün yine ocak başına geçtim.
Kuruş kuruş TL biriktirdim. Doğum yaklaşınca annem aradı ve “Bize gel, yalnız kalma,” dedi. Kızım, annemlerin evinde doğdu. O günden beri ailem en büyük dayanağım oldu. Beni geçindirmiyorlar, ama ayakta tutuyorlar; sipariş olduğunda çocuklarla ilgileniyorlar.
Bugün oğlum altı yaşında. Kızım da çabucak büyüyor. Annemle birlikte küçük bir pastane kurduk. Büyük bir şirket değil ama kendi yerimiz var, doğum günleri için pasta, tatlı masası, etkinliklere sipariş alıyoruz. Zengin değiliz, ama aç yatmıyorum ve yarın çocuklarıma ne vereceğim kaygısı taşımıyorum.
Bilirim, bir adamın çocuklu kadını bırakmasının acısı derindir. Adil değil. Ama bir şeyi de öğrendim: Kimsenin gelip seni kurtarmasını bekleyemezsin. Beni kimse kurtarmadı. Çocukların varsa vazgeçme lüksün yok.
