Size biraz geç yaşta gelen bir aydınlanmadan bahsetmek istiyorum. Ne yazık ki, hoş olmayan bazı gerçekleri çok sonra fark ettim ama zararın neresinden dönersen kârdır, değil mi?
Yetmiş yaşımda tek başıma yaşadığımın sebebini nihayet idrak ettim. Çocuklarım bana on yıldır bir ‘merhaba’ demedi, torunlarım dünyada olduğumdan bile habersiz. Nasıl oldu bu iş?
Meğer hayatı yanlış yaşamışım da haberim yokmuş. Şimdi geriye dönüp bakınca, keşke yapmasaydım dediğim bir sürü şey var. Tabii, zaman makinesi hâlâ icat edilmedi!
Hep çocuklarımı akıl yoksunu ‘civcivler’ gibi görürdüm. Durmadan onlara yol göstermeye, ne yapacaklarını adım adım anlatmaya, Bak, anneni dinleseydin işler şimdi burada olmazdı! repliğimle onları uyarmaya çalışırdım.
Her şeye burnumu sokardım. Kendi başlarına bir iş yapabileceklerine asla inanmazdım. Aile toplantılarında, kalabalık sofralarda, lafı esirgemezdim; pat diye ukalaca laflar eder, çocukların başarısızlıklarını kürsüde ilan ederdim.
Yavaş yavaş çocuklarım benden uzaklaştı. Şimdi onlar için tam bir yabancıyım. Hatta torunumun dünyaya geldiğini komşunun Zeliha Hanımdan duydum, düşünün!
Aradım, mesaj attım, yok! Hiçbiri cevap vermedi. Sonunda birinden şu mesajı işittim:
Madem biz bu kadar cahiliz, daha akıllı insanlarla iletişim kurun. Size bizim neyimiz lazım?
Sonradan dank etti kafama: Çocuklara her zaman, hak ettikleri saygıyı ve özgürlüğü göstermek gerekiyormuş. Onlar dinlenmek, anlaşılmak, yanında sıcak çay ve bir tabak börek bulmak istiyorlar. Anne laf sokmak, akıl vermek değil, yanında olmaktır.
Çocukların işine, evine, hayatına burnumu sokmamam gerekiyormuş. Burası onların sahası. Nasıl istiyorlarsa, öyle yaşasınlar. Şimdi tek başıma oturuyorum evde. Ne anladım ben bu kadar akıllı olmaktan?
Çocuklarınızı sevin, sayın, yoksa yaşlılığınızda kalırsınız tek başınıza. Şimdi kıymetlerini bilin!
