21 yaşındayım. Beş yıl önce annem, ikinci eşini evimize getirdi. Onu ilk gördüğüm andan itibaren sevmedim. Kapıcılık yapıyordu. İki bavulla kapımıza dayandı ama daha ilk günden bana emirler yağdırmaya, bana yukarıdan bakmaya başladı. Gerçekten tahammül edemeyeceğim bir adamdı. Annemin onda ne bulduğunu bir türlü anlayamıyorum. Zaten maaşı asgari düzeyde, bir de eski eşine nafaka ödüyor. Aramız hiçbir zaman iyi olmadı. Başlarda sesimi çıkarmadım ama zamanla tartışmaya başladık.
Liseden mezun olduktan sonra tıp fakültesini kazandım, hem de burslu olarak. Küçüklüğümden beri doktor olmayı hayal ediyordum. Okumak gerçekten zor ama olabildiğince iyi çalışmaya gayret ediyorum. Altı ay önce bu adam bana, Sen artık yetişkinsin, annenin sırtına yük olmayı bırakmalısın. Seni biz doyuruyor, giydiriyor, barındırıyoruz. Ben senin yaşında çalışıyordum demeye başladı. Ev geçindirmeye yetecek paraları yokmuş gibi sürekli bana para kazandıracak bir iş bulmam gerektiğini ima edip, sorumluluk almamı istiyor. Daha kötüsü annem de onu destekliyor; bana akıl vermeye, beni doğru yolu bulmaya zorluyor.
Annem geçenlerde, Kızım, yarı zamanlı bir işe girsen iyi olur, sana bakmak bizi gerçekten yoruyor, taş gibi değiliz biz de, dedi. İki gün önce akşam birlikteydik; o adam, yetişkin çocukların artık aileden ayrı yaşaması gerektiğini söyledi. Anneme bakakaldım, ama annem hiç ses etmedi, demek ki onunla aynı fikirde.
O an odama çekildim. Ertesi gün annem yanıma gelip, Bak kızım, bu durum beni çok zorluyor. Sürekli tartışıyoruz. Hep olay çıkarıyorsun, kendini tutamıyorsun. Ben hayatımda huzur istiyorum. O da haklı, sen artık büyüdün ve ayrı yaşaman gerekiyor. Sana ev bulman ve taşınman için bir ay süre veriyorum, dedi. Şok oldum. Asla annemin beni evden göndereceği aklıma gelmezdi. Onu asla affedemeyeceğim.
