Ben 19 yaşındayken, tam bir yıldır birlikte olduğumuz Emre adında bir adam bana evlenme teklif etti. Tabii ki biraz erken olduğunu, artık arkadaşlarımla eskisi gibi dışarı çıkıp eğlenemeyeceğimi biliyordum. Ama Emre güvenilir, iyi biriydi. Daha iyisini bulamam korkusuyla kabul ettim ve onun eşi oldum.
Emrenin ailesiyle beraber yaşamaya başladık. Benim ailemin şehir dışında büyük, müstakil bir evi vardı. Bize de orada ikinci katı verdiler. Şunu baştan söylemem gerekir ki Emrenin ailesi hiç de yoksul değildi. Evlendiğimizde Emre’nin de iyi bir geliri vardı. Ben de üniversite eğitimime rahatça devam edebiliyordum.
İki yıl sonra ilk çocuğumuz dünyaya geldi, bir kızımız oldu. Emre çok mutluydu ama hiç beklemediğimiz bir sorun ortaya çıktı. Eşim bir anda işsiz kaldı. Ailesi kendi şirketlerinde ona iş teklif etti ama Emre gururluydu, kendi yolunu bulmak istedi. Tam o sırada bir arkadaşı yurtdışında iş bulmasını önerdi. Emre de kabul etti.
Bir yıl kalacağını, para biriktirip döneceğini, ilk zamanlarımızı maddi olarak rahat geçirmek istediğini söyledi. Ama Euro’nun tadını bir kere alınca, bir yıl sonunda döndü, sonra tekrar gitmek istediğini, bu sefer iki yıl kalıp İstanbulda kendi evimizi almak istediğini söyledi. Tabii ki bu çabası takdire şayandı. Fakat ya ben ve kızım? Emre, senede birkaç kez ziyaret edeceğine söz verdi ve gerçekten de öyle yaptı. Kısacası, bu şekilde kazanç macerası tam beş yıl sürdü. Yanımda bir erkek öyle uzun süre olmadığı için artık dayanamıyordum, aklım gidiyordu.
Bir gün sosyal medyada benden birkaç yaş büyük bir adam bana mesaj attı. Güzel sözler söyledi, bana en güzel, en çekici kadın olduğumu hissettirdi. Uzun zamandır eşimden böyle sözler duymamıştım. Yaklaşık bir ay konuştuk, sonra buluştuk. O buluşmada her şey yaşandı. Eşimi aldattım. Bu adamla birkaç kez daha görüştüm ve açıkçası çok iyi hissettim. Sonrasında, kaderin cilvesi mi desem, iki ay sonra kocam temelli eve döndü. Güzel sözler söyledi, bana bir daire aldı. Vicdan azabıyla kıvrandım. Ona başkasıyla birden fazla kez beraber olduğumu itiraf ettim. Sonrası mı?
Beni evden kovdu. Sevgilime gitmeyi düşündüm ama o da hemen bir sürü bahane buldu, işi çokmuş, ilgilenemezmiş. Kısacası, onun için geçici bir maceraymışım. Eşim boşanma davası açtı. Kızımla şimdi annemin yanında kalıyorum ama Emre kızımı elimden almakla tehdit ediyor. Şu an yaptığım hatalardan dolayı inanılmaz utanıyorum Neden biraz daha sabredemedim, nasıl böyle bir ihanette bulunabildim, bilmiyorumBir akşam annemin mutfağında, kızım uykusundayken, bardaktaki çayıma bakakaldım. Hayatım altüst olmuştu; eski düzenim yoktu, Emre yoktu, güvencem yoktu. İçimde ağır bir pişmanlık, tuhaf bir özgürlük hâliyle karışıyordu. Kendime dürüst oldum: Ne Emreyle ne de o diğer adamla gerçekten mutlu olmuştum. Hep bir eksiklik peşindeydim. Şimdi ise ne olursa olsun, hayatımın sorumluluğunu almalıyım, dedim.
O gece ilk defa geleceğimi düşünürken geçmişimi suçlamadım. Ertesi sabah, avukatımla konuşup Emreye kızım için savaşacağımı söyledim. Ardından üniversite danışmanımla görüştüm ve okula geri dönme kararı aldım. Hayatın bana sunduğu tüm yanlış, eksik, pişman dolu yıllarıma rağmen, elimde ağır kanayan bir kalp, ama dimdik bir baş vardı. Annemle odayı temizlerken birden bana döndü ve Sen benim kızım olduğun için her zaman gurur duydum, dedi. Gözlerim doldu. İlk defa kırık bir hayatın bile yeniden inşa edilebileceğine inandım.
Aradan çok zaman geçti. Şimdi, sabahları kızımla okula hazırlanıyor; akşamları ona hikâyeler okuyorum. Emreyle aramızda sular durulmasa da, kızımız için çabalamayı öğrendik. Bu bana gücümü yeniden keşfettirdi. Yanlışlardan, pişmanlıklardan geçerek bulduğum iç huzur ve güç, geçmişin gölgelerinden daha parlak parlıyordu artık. Belki hiçbir zaman kusursuz olmayacağım; ama bundan sonra başkalarının değil, kendi hikâyemi yaşamaya yeminliyim. Ve her sabah yeni bir şans olduğunu bilerek uyanıyorum.
