Her zaman ailemin bana adil davranmadığını hissetmişimdir. Mesela çocukluğumdan başlayayım; neredeyse büyümemin tamamı babaannemin yanında geçti, çünkü annemle babam ailemizi geçindirebilmek için sürekli çalışmak zorundaydı. Onların, işi çıktığında beni babaanneme bırakışlarını hala hatırlıyorum. Samimi olmak gerekirse, beni gerçek anlamda büyüten babaannem oldu ve ona minnettarım.
Şimdi, benim de kendi iki kızım var: Elif ve Sedef. Eşimle beraber biriktirdiğimiz parayla kendi evimizi almak için devamlı çalışıyoruz; ikimiz de iki farklı işte çalışıyoruz. Başlarda bütün her şeyi organize etmekte, hayatı yetiştirmekte çok zorlandık. O sırada ailem bize yardım teklifinde bulundu. Kızlarımızı kreşe götürüp aldılar, etkinliklere götürdüler, onlarla vakit geçirdiler.
Kısacası, eşimle ben çalışırken çocuklarımızla onlar ilgilendi. Bizim şartlarımızı anladılar, arkamızda dağ gibi durdular. Fakat bir gün annem bana gelerek, evi kiraya vereceklerini ve köye taşınmaya karar verdiklerini söyledi. Köy oldukça uzaktı, bu da beni çok üzdü. Anne, ne olur, taşınmadan önce birkaç ay daha bekleyebilir misin? Kendi evimizin parasını neredeyse biriktirdik. Şimdi gidersen, işimden ayrılmak zorunda kalacağım ve bu sene ev alamayacağız, diye rica ettim.
Cevabı beni olduğu gibi yakaladı: Biz burada sırf senin için kalmıyoruz. Artık gitmek istiyoruz ve bunu yapacağız. Çocuklarına kendin bakman lazım. Hep başkalarının yardımına güveniyorsun. Bizim seni desteklememiz zorunlu değil, dedi annem. Cevabı karşısında şaşkına döndüm, içten içe kırıldım ama duygularımı belli etmedim. O birkaç ayın onlar için dünyaları değiştirmeyeceğini düşündüğüm için daha fazla ısrar etmedim. Çocuklarım için orada olmak istemediklerini anlayınca, onları zorlayamayacağımı anladım. Eşimle beraber, hayatın zaten zorluklarıyla baş etmeye alışkınız ve her işimizi kendi başımıza halletmeyi bilen insanlarız.
