Hayatımda beni en çok kıran kişi, eski eşim oldu diyebilirim.
Üç aydır yüz yüze gelmedik. Onu en son, kızımı hafta sonu onda bırakmak için aracımla götürdüğümde görmüştüm. Sadece on iki hafta geçti ama anlatamam, adam bambaşka biri olmuş.
Yıllarca ona kilo vermesi gerektiğini söyledim durdum, ama asla dinlemezdi abur cubur yer, kola içer, boş vakitlerinde hep uzanır, dışarı çıkma teklifimi bile ciddiye almazdı; spora falan da zaten hayatta gidemezdik. Şimdi gel gör, koca salonda gözünüzün önüne serilmiş bir spor matı duruyor. Saçını kestirmiş, üst başı tertemiz ve ütülü Halbuki yıllarca kendine baktırmak zorunda kaldım, çamaşır makinesini kendi başına açmasını bile öğretememiştim; şimdi kalkmış her işi hallediyor tek başına.
Oturup konuştuk sonra…
Yeterince şey duymuştum. Yıllar boyunca onu küçük gördüğümü, bu yüzden kendini değersiz hissettiğini söyledi. Artık hayatında bambaşka bir insanmış, ben de kızımız da yokmuşuz gibi bir hayat kurmuş. Yeni bir sevgilisi varmış, ona çok iyi gelmiş, hem bedeniyle hem de karakteriyle uğraşıyormuş, daha çok para kazanıyormuş falan. İşte asıl bu cümlesi çok canımı acıttı. Benim ve kızının hatrına parmağını oynatmayan adam, şimdi başka bir kadın için kendini değiştirmiş.
Hani insanlar der ya, Ne verirsen karşılığını alırsın diye Eski kocam için bu kesinlikle geçerli değildi. Onu sevdim, saygı duydum, çoğu zaman laf bile etmemeye çalıştım; çünkü o, hiçbir şeyin değişmesi gerektiğine inanmazdı. Ve ben ondan hiçbir zaman o ihtiyacım olan sevgiyi, ilgiyi alamadım.
Boşandıktan sonra bile önceliği hâlâ kendi oldu, aylarca kızını görmedi bile. Keşke bir günlüğüne bile olsa yerimde olsaydı da, biraz emek harcayıp sonunda hep onun bana yaptığı muameleyi yaşasaydı. Ama kim bilir Hayat işteO anda içimde garip bir huzur hissettim. Olup biten her şeyin sonunda, kendimi küçülterek geçirdiğim yılların yerini, artık kendi değerimi anladığım bir an doldurdu. O değişmişti, evet ama ben de değişmiştim. Ne onun yanında, ne de gölgesinde kalmaya razı biri değildim artık.
Kapıdan çıkarken kızımın gözlerinde bir umut parladı. Onun için güldüm. Hayatımdan geçenlerin, bana acıdan başka bir şey bırakmadığını düşünürdüm hep; oysa en değerli hediyemi, kendimi ve kızımı, yeniden bulmuş oldum. Eski eşim başkası için değişmeyi seçmişti, ben ise ilk kez sadece kendim için değişmeye hazırdım.
Bazı yaralar kapanmaz belki; ama kabuk bağladıklarında, o eski acıdan başka bir şeye dönüşürler. Ben de artık o kabukları incitmeden yürümeyi öğrenmiş biriydim. Kendi yoluma adım attım, geçmişin ağırlığını geride bırakarak. Şunu anladım: Bazen, en büyük iyilik, kendine verdiğin ikinci şanstır.
