Çocukluğumda, abim ve ablamla yaşlarımız birbirine çok yakındı. Sürekli olarak ablamdan kalma elbiseleri giyer, onun eşyalarını devralırdım. O ise hep özel ilgi ve imkanlara sahip olurdu; ona ayrıcalıklar, bana ise sessizlik kalırdı. Annemle babam ablamın eğitimine büyük paralar yatırır, benimle ise pek ilgilenmezlerdi. Ben ise çalışkanlığım ve başarımla kendimi göstermeye çalışırdım ama ne başarılarım fark edilir, ne de bir tebrik duyardım.
Bu görünmezlik özgüvenime gölge düşürmüş, kendimi savunmama ve hakkımı aramama engel olmuştu. Tüm bunlara rağmen, İstanbuldaki saygın bir üniversiteye kabul edildiğimde bile, annemle babam sevincime ortak olmadılar. Hatta, burs kazanamazsam hemen bir iş bulmamı bile söylediler. Ailemin bu kayıtsızlığından dolayı çok üzülüp yurtta kalmaya başladım. Orada ileride evleneceğim adamla tanıştım. Üniversitenin ortalarında hamile kaldım ve birlikte karar verip evlendik.
Ailem buna şiddetle karşı çıktı; hatta çocuğu aldırmamı bile istediler. Bana bağırıp çağırdılar, argo sözler söylediler, hem maddi hem manevi desteği tamamen kestiler. Ama aynı zamanda ablama yeni ve lüks bir araba da almışlardı. Destek göremesem de oğlumu dünyaya getirdim, eşimin ailesi ise bize bir daire verdi. Annemle babam beni soğuk ve yüzeysel bir şekilde selamladı, hayatıma neredeyse hiç ilgi duymadılar.
Zaman geçti, oğlum büyüdü ve bir çocuk daha dünyaya getirdim. Hayatım, eşimin sevgisi ve ailesinin desteğiyle giderek güzelleşiyordu. Aradan yıllar geçmişken bir gün annem aradı; ablam evlenecekmiş, düğünü için kredi çekmemi istedi. Bunu kabul etmedim. Annem ise beni evlatlıktan reddettiğini, artık bir ailem olmadığını söyledi.
O anda, tüm bunların bir rüya gibi tuhaf bir şekilde iç içe geçmiş görüntüler yarattığını hissettim. Büyüdüm, kendimi, çocuklarımı ve eşimi sardığım bu yuva ile gerçek bir ailenin sevgi ve emekten oluştuğunu, kan bağının tek başına hiçbir anlamı olmadığını fark ettim. Artık bilinmez bir şehrin loş sokaklarında yürürken, özgürce nefes alabiliyor, geçmişin gölgelerini arkamda bırakıyordum tıpkı eski plaklarda yankılanan bir şarkının ardından aniden gelen sessizlik gibi.
