Doğduğumda babam ailemizi terk etmişti. Annem beni tek başına büyüttü. Şimdi, geriye dönüp bakınca pek de bir anne diyebileceğim biri değildi aslında. Hatırladığım kadarıyla ya sürekli başkalarının etkisi altındaydı, ya da günlerce ortalarda görünmezdi, ya da evine arkadaşlarını getirirdi.
On yaşına kadar sanıyordum ki, diğer çocukların hayatı da aynı şekilde sürüp gidiyor; bana çok olağan gelirdi.
Liseye başladığımda çalışmaya koyuldum. Karnımı doyurmak istiyordum, köyde de türlü türlü iş vardı. Kimisi para verirdi, kimisi yemekle öderdi emeğimi.
Okuldan mezun olunca düzgün bir iş aradım ama fakir bir ailenin çocuğu, ne tanıdığı var ne de maddi imkânı… Hal böyle olunca, kendi başımın çaresine baktım, tıpkı annem gibi.
O, parayı nereden buluyordu bilmiyorum. Benim kazandığım üç beş kuruşu ise direkt yemeğe harcardık. Belli ki bu halden memnundu, çünkü hayatında hiçbir şeyi değiştirmeye yanaşmıyordu.
Yaklaşık üç yıl önce, evimize bir adam gelmeye başladı, hem de giderek daha sık. Fakir görünüyordu; ama alkolik denecek gibi değildi. Genelde bana karşı nazikti, fakat çoğu zaman da sanki hiç yokmuşum gibi davranırdı. Yine de umutluydum; belki annemi olumlu etkiler, belki bir arada yaşar, belki şu sefaletten kurtuluruz diye kendi kendime hayaller kurardım.
Umudum bir yerde gerçek oldu sayılır. Neredeyse her gün eve gelmeye başladıktan birkaç ay sonra, bizimle yaşamaya koyuldu. Ondan düşmanlık görmedim ama sürekli varlığımı görmezden geliyor gibi gelirdi bana. Asıl felaket ise hiç beklemediğim bir anda geldi.
Beraber yaşadığımız altı aydan sonra, bir akşam eve geldim. Güçlükle kazandığım parayı getirmiştim yine. İçimden, annemi biraz olsun sevindireyim, son zamanlarda iyice keyifsiz görünüyordu, dedim…
Ama eve girer girmez, daha kapıdan annem çığlıkla bana bağırmaya başladı: Burada artık istemiyorum seni, çık evimden! Önce hiç anlamadım ne olduğunu. Anneme böyle davranması için bir sebep vermemiştim. O an konuşmanın hiçbir anlamı olmayacağına karar verip bir arkadaşıma geçtim. Yine eski hallerindendir, bir iki gün sonra geçer diye düşündüm.
Ama öyle olmadı. Ertesi gün yine kovuldum. Meğerse o adam benden başından beri hoşlanmamış ve annemi bana kapıyı göstermeye ikna etmiş. Annem de onu dinlemiş.
Böylece, daha 21 yaşındayken sokakta kaldım. Neyse ki dostlarım bana sahip çıktı, evlerinde yer verdiler. Hayatımı yine oradan buradan kazanıyorum; ne gerekiyorsa öyle. Bazen annesine ya da babasına saygı duymayan çocuklar için insanları suçlayanları görünce içimden şöyle diyesim geliyor: Herkesin bir sebebi vardır demek ki.
Bir ailede sevgi ve destek eksik olursa, bir çocuk ne kadar çabalasa da geçmişini sırtında taşımak zorunda kalıyor. Başkalarını yargılamadan önce, insanın bir de yürüdüğü yolu bilmek gerek.
