Anneme yaz boyunca kocamın akrabalarının bizi davet ettiğini söylediğimde anında bana küstü. O akrabalar İzmir yakınlarında, deniz kenarında yaşıyorlar; hem beni hem de kızım Elifi ağırlamaktan büyük mutluluk duyacaklarını söylediler. Tabii ki gitmek istiyorum, doktor da kızımı yazın denize götürmemizi tavsiye etti, böylece hastalıklardan daha iyi korunur, kışın daha az hasta olurmuş.
Fakat annem buna çok içerliyor; çünkü yaz boyunca bahçede çok iş var ve tüm işleri tek başına yapamayacağını söylüyor. Benim yardımımda gözü, elbette ki. Geçen yıl yeterince yardımcı olamadığımı yüzüme vuruyor. Evet, geçen sene Elif daha küçüktü, birkaç aylıktı, o yüzden annemin bahçesine elimi sürecek vaktim ve halim yoktu.
Liseye gittiğim yıllarda annemin bahçesinden bıkmıştım zaten. Herkes tatilde, denize girerken ben neredeyse her gün, elimde bir görev listesi, bahçemizde ot yoluyor, domates suluyor, iş yapıyordum. Annemle babam çalışıyordu, ancak hafta sonları yardıma gelebiliyorlardı. Benim boş vaktim vardı ya, tabii ki bahçeyle uğraşmalıydım.
Diğer çocuklar sahilde yürüyüp oyun oynarken, ben çamurlu patlıcan fideleriyle kavga ediyordum. Üstelik annem, kendi elleriyle diktiği biber fidelerine dokunduğumda, haftasonları bana hep aynı şeyi söylüyordu: Hiçbir işi doğru yapmıyorsun
Üniversiteye geçince yazın ek işlerde çalışıp biraz para kazanmak istedim. Elbette ki bu da yeni bir suçlamanın sebebi oldu.
Evlenince bu sefer annem, bahçe işinde kocamı da yanına çekmeye çalıştı. O ise iki üç kez gitti, işin hiç bitmeyeceğini, sonunun olmadığını görünce kesin bir dille reddetti. Annem, kendi için değil de sanki bizim içinmiş gibi davranmasına rağmen kocam marketten alışveriş yapmanın bahçede ter içinde uğraşmaktan kat kat kolay ve ucuz olduğunu hemen anladı.
Ben de o kadar sık gitmez oldum; o arada annem kıyameti koparsa da. Sonra hamile kaldım, aşırı sıcaklarda küçücük karnımla bahçeye gidemeyecek haldeydim.
Elif doğunca, neredeyse tüm bahçe sezonunu atladım. Annem bir yolunu bulacağını ve bebekle de olsa gelip yardımcı olabileceğimi söylese de gerçekçi değildi. O da inat etmedi, çünkü bebekle işin olamayacağını biliyordu. Ama kafasında gelecek yıl için hemen yeni planlar kurmuştu.
Annem O zamana kadar Elif büyür, sırayla onunla ilgileniriz, sen de yeniden bahçede çalışırsın diye düşünüyordu. Hem Elif de köyde daha sağlıklı olur. Şehirin havası kirli, parklar toz içinde. Burada hava temiz, güneş bol; küçük bir havuz alırız, şemsiye açarız, Elif suda oynar, diye pembe hayaller kuruyordu.
Bunlar benim içimi ısıtmıyordu, anneciğimi de üzmemek için ses etmedim. Kafamda bambaşka planlar vardı.
Yılbaşı tatilinde kayınvalidemleri kız kardeşi, kocamın teyzesi ve onun eşi ziyarete geldi. Kocam teyzesiyle çok yakın, ikinci annesi gibi görür. Teyzesi ve eşi deniz kenarında, kendi evlerinde yaşıyor. Oğulları yurt dışında çalışıyor; evde baş başa, ikisi kalıyorlar.
Bizi yazın yanlarına, denize çağırdılar; üstelik parayla pulla, misafirlik değil. Gelin, çok mutlu oluruz, dediler.
İlk başta bu samimi bir nezaket zannettim ama teyze birkaç kez arayıp tekrar tekrar beklediklerini söyledi. Kocam bütün yaz izin alamaz tabii, ama yaz başı bizi bırakıp sonrasında da gelip geri alabilir buna zamanı var.
Biz de zaten deniz tatilini çok istiyoruz, hele ki doktor da Çocuk için iyi olur dediği için. Ben gitmeyi kafama koydum. Sadece annem moralimi alt üst etti.
Hemen güneşi zararlı buldu, yabancıların evine gidilmez dedi. Bahçesi çocuğun sağlığı için güzelmiş, orası daha iyimiş. Geçen sezon bahçede tek başına çalıştığını tekrar tekrar hatırlattı. Gitmekte kararlı olmam annemi iyice çıldırttı.
Gerçekten de, aklı başında kim, bahçeyle deniz arasında tercih yapması gerekse, bahçeyi seçer? Hem de bahçeden ihtiyacımız olmayan halde. Çünkü biz marketten her şeyi alıyoruz; annemin hazırladığı turşular da, reçeller de kavanozlar dolusu hala duruyor, yemiyoruz ki, sevenimiz de yok…
