Ailemle başımıza gelenleri kendim yaşamamış olsam, inanmak neredeyse imkânsız olurdu. Her şey, altı ay önce çok sevdiğim dedemin vefatıyla başladı. Dedem bize, İstanbulun kalbinde şahane bir apartman dairesi bırakmıştı. Ölümünden bir ay sonra, annemle babam ve ben o eve gidip daireyi temizleyip satmaya karar verdik. Gündüz boyunca dedemin tüm eşyalarını büyük torbalara doldurduk, eski fotoğraflar, çaydanlıklar, hatta onun eski tespihleri bile torbalara girdi.
Akşam olunca eve geri döndük ama kardeşim Emir, geceyi dairede geçirmeye karar verdi. Sabah altı civarı bana ürkek bir sesle, hemen gelmem için telefonda yalvarıyordu. Hiç düşünmeden caddelerde koşarak apartmana vardım. Kapıdan girer girmez Emirin korkuyla bembeyaz olmuş yüzünü gördüm. Odada kimse yoktu ama ayak sesleri yankılanıyordu, sanki görünmez biri geziyordu. O an, derimde ufak bir ürperti hissettim, tüylerim diken diken oldu. Korkuya kapılıp daireyi aceleyle terk ettik.
Yaklaşık yarım saat sonra tekrar gidip cesaretimizi topladık. Gözlerimize inanamadık: Dedeme ait her şey, olması gereken yerlere özenle yerleştirilmiş, sanki hiç dokunulmamış gibiydi. Hem bir huzur hem de tuhaf bir şaşkınlık sardı içimizi. Bu olaydan sonra daireye bir daha adım atmamaya karar verdik ve satışı bir emlak ofisine bıraktık. Neyse ki, yeni kiracılar İstanbulda eve taşındıklarında hiçbir esrarengiz olay yaşamamışlar. Fakat o garip geceyi ve hissettiklerimi, hâlâ hatırladıkça içimi soğuk bir ürperti kaplıyor; sanki Kapalıçarşının labirentlerinde kaybolmuş gibiydim ve sesler hâlâ kulağımda yankılanıyordu.
