Çocukluğumda, küçük erkek kardeşim her zaman annemin ve babaannemin gözünde favoriydi. Onlar ona adeta tapar, onu ilgi odağı yapar, ben ise hep gölgede kalırdım. Her şeyin en iyisi ona verilirdi: en güzel oyuncaklar, tatlılar, börekler, üzümler hep onun olurdu. Ben ise çoğu zaman unutulur, ona hizmet etmek zorunda bırakılırdım; yatağını toplar, kahvaltısını hazırlar, etrafı temizlerdim. Sürekli onun isteklerine koşturuyordum ve bu durum beni gerçekten incitiyordu. Kendi evimde hizmetçi gibi hissediyordum.
Bu model beni fazlasıyla rahatsız ediyordu; özellikle annemin geçmişte eşinden gördüğü kötü muameleden dolayı ayrılmış olmasını düşündüğümde. Ve şimdi kendisi de aynı şekilde bir erkek yetiştiriyordu. Ne zaman sesimi yükseltip itiraz etmeye çalışsam, protestolarım hemen bastırılır, konumum değişmeden kalırdı. Özellikle lise son sınıfta sınavlara hazırlandığım dönemi iyi hatırlıyorum; annem ve babaannem her beş dakikada bir yanına çağırır, her şeyi bırakıp kardeşimi doyurmamı isterlerdi. Kardeşin her şeyden önemli! derler, onun ihtiyaçlarını hep en öne koyarlardı. Derslerime olan bağlılığım sayesinde sınavları geçtim ama üstümdeki yük gerçekten ağırdı.
Üniversiteye giriş sınavlarına çalışırken, babaannem bir kadının eğitim almasının gerekliliğini sorgulamıştı. Evlenmemi, çocuk sahibi olmamı ve bir yuva kurmamı tavsiye etmişti bana. Ama ben vazgeçmedim ve üniversiteyi bitirdim. O dönemde yükün altından kalkamadığımı hissettim ve evden ayrılmaya karar verdim. Kardeşimin tüm sorumluluğunu taşımaktan yorulmuştum. Annem ve babaannem, özellikle babaannem torununa bakabilmek için işinden vazgeçmek zorunda kaldığı için, ayrılmama çok kızdılar.
Evden ayrılmak benim için zorlu bir karar olsa da, kendi iyiliğim ve gelişimim için şarttı. Kendi değerimin farkına varmak ve saygı görmek için yeni bir hayat kurmaya kararlıydım. Her insan, özellikle kadınlar, kendi hayatlarını şekillendirmek ve kendi değerini bildiği bir yol seçmek hakkına sahiptir. Hayatta bazen cesurca kendi yolunu çizmek gerekir; çünkü insanın en büyük sorumluluğu, önce kendisine karşı hissettiği sorumluluktur.
