Oğlum kapıyı kilitledi, onu görmeye gittiğimde ve eve gelmediğini göstermek için rol yaptı.
Biliyorum, içerideydi.
Işığı gördüm.
Televizyonun sesini de duydum.
Ama kapı zilini çaldığımda, o kasvetli sessizlik çöktü; insanın yalnızca isteyerek kapıyı açmadığı anlarda olur ya, öyle bir sessizlikti bu.
Kapının önünde durup bekledim.
Tekrar çaldım.
Bir kez daha.
Sonunda duvardan destek alıp koridorda, yavaşça fısıldadım:
Kaan biliyorum, içeridesin.
Cevap yok.
Sadece televizyon konuşmaya devam ediyordu.
O an anladım ki, kapalı bir kapının önünde insan kendini, tamamen yalnız olduğundan daha yalnız hissedebiliyor.
Ben onun annesiyim.
Onu tek başıma büyüttüm.
Babası, Kaan altı yaşındayken çekip gitmişti.
Hâlâ hatırlıyorum, her sabah okula nasıl götürürdüm onu. Ateşi çıktığında uykusuz kaldığım geceleri.
Bir de küçücükken karanlıktan korkup yanıma geldiğini hatırlıyorum.
Anne, beni yalnız bırakma, diye yalvarırdı.
Şimdi ise, ben onun kapısında, tek başıma duruyorum.
Biraz zaman geçti, asansör kapısı açıldı.
Üçüncü katta oturan komşum çıktı.
Bana baktı.
Birini mi bekliyorsun?
Mahcup bir şekilde gülümsedim.
Oğlumu bekliyorum.
Kapıya dönüp baktı.
Az önce eve geldi o.
Yüreğim sıkıştı.
Biliyorum.
Merdivenlerden yavaşça indim; asansörü bekleyip insanların önünde ağlamak istemedim.
Sokağa çıktığımda, telefonum titredi.
Bir mesaj geldi.
Kaan’dan.
“Anne, özür dilerim. Zamanı uygun değildi.”
Uygun zaman.
Bu sözler öyle yabancı geldi ki
O gece hiç uyumadım.
Ertesi gün, mesaj atmamaya karar verdim.
Eğer biri kapısını açmak istemiyorsa, zorlayamazsın.
Üç gün geçti.
Sonra telefonum çaldı.
Kaan’dı arayan.
Sesinin tonu başkaydı.
Anne görüşebilir miyiz?
Neden?
Bir an sustu.
Dün bir şey oldu.
Ne oldu?
Komşunun oğlu bana bir soru sordu.
Derin bir nefes aldı.
Dedi ki, Neden babaannesi her zaman onları ziyaret ediyor, ama sen hiç gelmiyorsun?
Yüreğim yeniden sıkıştı.
Ona ne dedin?
Hiçbir şey ne cevap vereceğimi bilemedim.
Sonra kısık sesle fısıldadı:
Fark ettim ki, eğer böyle devam edersem, bir gün benim oğlum da annesine kapıyı kapatmanın normal bir şey olduğunu düşünür.
Sessizlik oldu.
Anne tekrar gelir misin?
Uzun bir süre telefonuma baktım.
Sonra sessizce dedim ki:
Bu sefer kapıyı açacak mısın?
Karşı taraftan sadece bir cümle geldi:
Evet.
Bazen insan için en zor şey, kapıyı açmak oluyor işte.
Siz olsanız, benim yerimde ne yapardınız?
Press «Like» and get the best posts on Facebook ↓
