Ayşegülle çocukluğumuzdan beri birbirimize çok yakındık, hayat bizi daha da sarstı, sıkılaştırdı. O, üniversite hayalini gerçekleştirip Ankaraya taşındı, orada iş buldu ve küçük bir daire kiraladı. Mesafeye rağmen, iletişimimiz hiç kopmadı. Tatillerde mutlaka köye gelir, sık sık telefonda uzun uzun konuşurduk. Yirmi yaşımda evlendim, bir kızım oldu. Bir yıl önce, eşimle birlikte Ankaraya taşınmaya karar verdik; şansımıza Ayşegülün mahallesinden bir daire bulduk, adeta kader.
Ayşegül, yirmi yedi yaşına geldiğinde hâlâ bekardı. Bu durum beni hep düşündürürdü, çünkü Ayşegül güzelliğiyle, aklıyla ve zarafetiyle karşı konulmaz bir kadındı. Fakat yakın zamanda biriyle görüşmeye başladığını heyecanla açıkladı. Haberi duyar duymaz içim umutla doldu, hemen o adamı tanımak istedim. Ayşegül ise esrarengiz bir tavırla, Henüz zamanı değil, dedi.
Yaklaşık bir ay sonra, nihayet tanışma günü geldi. Barlas ona taşınmıştı, Ayşegül ve ablası bizi, yani eşimle beni akşam yemeğine çağırdı. Masaya oturduğumuzda Barlası ilk kez gördüğüm an içimde bir karanlık oluştu. Yaşı otuzdan fazlaydı, ama yılların ve hayal kırıklıklarının izleri yüzünde derin çizgiler bırakmıştı. Bakımsızdı, sanki uzun zamandır sokağın köşesinde yaşıyormuş gibiydi; başı dağınık, giysileri eskiydi. Eşimle göz göze geldik, sessizce hayretimizi paylaştık. Daha sonra öğrendim ki, Barlas işsizmiş ve liseyi bile tamamlamamış.
Akıllı, güzel, eğitimli kardeşimin böylesi bir adamı seçmesini bir türlü anlayamıyordum. Onunla duygularımı paylaşmak istedim, fakat daha ben cümlemi bitirmeden Ayşegül öfkeyle bağırdı: Benim hayatıma karışma artık! dedi. Hatta Barlastan çocuk sahibi olmak istediğini söyledi; bu sözler içime adeta hançer sapladı. Böylesine bir adamdan çocuk sahibi olmayı düşünmesi beni dehşete düşürdü. Ayşegülün tercihini ne yaptıysam kavrayamıyordum; insanlar ne kadar farklı olursa olsun, bu durum bana hiçbir mantık sunmuyordu. İçimdeki huzursuzluk, Ankaranın bozkır akşamında daha da büyüdü.
