Oğlumla AVMden dönerken otobüse bindik. Yanımda, neredeyse oğlumla yaşıt bir çocuğu olan bir kadın vardı.
Otobüs tıklım tıklımdı. Bir genç müzik dinliyordu kulaklığıyla, nazikçe yerini oğluma vermesini rica ettim. Genç hemen kalktı, biz de oğlumla oturduk. Oğlum teşekkür olarak ona bir şeker verdi. Genç mahcup oldu ve gülümsedi.
Sonra fark ettim ki o kadının da benim yaptığımı tekrar etmek istediğini düşündü. Direk yanındaki adamın yakasına yapışıp, uykulu bir halde oturan adamı uyandırmaya çalıştı. Adam cevap vermeyince, kadın bir anda bağırmaya başladı. Adam kulaklıklarını çıkarıp şaşkın bir şekilde tepki verdi. Ne olup bittiğini anlamamıştı.
Görmüyor musun, küçük bir çocuğum var! Yer açın! diye öyle bir bağırdı ki, sesi otobüste yankılandı, hatta kendi oğlu bile korkudan ağlamaya başladı. Adam da Ben yer vermek istemiyorum! diyerek karşılık verdi.
Açıkçası, adamı destekliyorum ve neden öyle davrandığını anlıyorum. Hiç kimseye borçlu değildi! Üstelik, bu şekilde kaba ve aşağılayıcı davranılmak gerçekten hiç kimsenin hakkı değil. Kadına, istersen oğlunun benim oğlumun yanına oturabileceğini söyledim. Ama hayır, onun için mesele sesini yükseltip kavga çıkarmaktı.
Şunu bilin ki, ben hiçbir zaman böyle davranmadım. Bir şey istersem önce nazikçe rica ederim. Eğer biri yerini verirse çok teşekkür ederim. Vermezse de anlayışla karşılarım; sonuçta her insanın kendi tercihi var. Yıllardır kimse bana olumsuz yanıt vermedi.
Belki de insanlara bağırmadığım, çemkirmediğim içindir. Herkesle nazik ve saygılı konuşmanın, insandan insana bir nezaket göstermenin önemini bir kez daha anladım. Türk toplumunda hoşgörü ve efendilik kaybedilmemeli; bana bugünkü olay bunu bir kez daha hatırlattı.
