Bir düşün, yıllardır eşimle birlikte hayalini kurduğumuz köy evi için para biriktirdik, sonunda da bir tane alabildik. Son bir senedir hafta sonları ya da yaz tatillerinde hep oraya gidiyoruz. İnan bana, annemle babam da bayağı yardımcı oldu, hayalimizi daha erken gerçekleştirelim diye el uzattılar. O kadar sevindik ki, hemencecik tadilatlara, yenilemelere başladık; harıl harıl çalışıyoruz.
Bahçenin yanına kışın bir şeyler yetiştirelim diye seralar yaptık. Arka bahçede, çocuklar oynasın diye kum havuzu, salıncak falan koyduk. Evin başından beri hem benim dostlarım, hem eşimin arkadaşları sık sık uğrar oldular. Evimizin birkaç yüz metre ötesinde bir dere var, hava güzelse hep oraya gideriz. Akşamları da mangal yapar, uzun uzun muhabbet ederiz. Gece geç saat olunca, bazısı evine dönüyor ama arabası olmayanlar bizimle kalıyor. Herkes, sonunda kendi evimizi aldığımız için bizimle gurur duyuyor, bizi kutluyor.
Bir sene geçti, sonra anladık ki insan, misafir ağırlamasında biraz da ölçülü olmalıymış. Zamanla dostlar eskisi kadar sık gelmemeye başladı, genellikle bayramlarda ya da özel günlerde davet edince geliyorlar. Fakat bir kişi var ki, asla bu sınırı anlamadı. Birisi bizim yazlıkla ilgili bir şey söylese, hemen çantasını hazırlar, apar topar gelir; sormaz, ister miyiz istemez miyiz, önemli değil, yeter ki o gelsin.
Eşimle beraberken idare ediyorum ama annem, babam, küçük çocuklarım da orada olunca iş zorlaşıyor. Defalarca gitmesini istedim, ama asla anlamadı; tam iki ay bizimle kaldı düşün! Lafı dolandırıp, kayınvalidemler gelecek, ev çok kalabalık olacak diye söyledim, Ben yerde, soğukta da yatarım, bana bir yatak verin yeter, dedi, hiç aldırmadı.
Ziyaretleri aynen şöyle geçiyor: Cuma akşamı gelir, iki gün boyunca kanepede uzanır, TV izler, ben ve eşim bahçede çalışırız, sulama, ektiğimizle uğraşırız. Yardım isteyince, Ben dinlenmeye geldim der geçer.
Eşim de, annem babam da bu konuda bana hiç laf etmezdi; sanırım sadece ben bunalmaya başladım.
Kış gelince, bir gün yine evde kahve içerken, Ah, keşke yaz olsaydı, çoktan yanına gelmiştim bile dedi. O an içimden, Her hafta gelmesinden fenalık gelmeye başladı, bunu ona açık açık söyleyemiyorum. Ya kırılır, bir daha konuşmazsa? diye düşündüm.
İstemiyorum ama bu kadar sık gelmesine tahammülüm kalmadı. Ne yapmalı sence? Yanıma misafirliğe gelmeyi biraz azaltsa ne iyi olurdu.
