Eşim geniş ve kalabalık bir ailede büyüdü, herkesin hikayesi birbirine karışmıştı adeta. Kayınvalidem, kızını doğurana kadar çocuk sahibi olmaya devam etmiş. Garip bir yöntem, ama kimseyi yargılayacak ben değilim.
Evlenince şanslı olduğumu düşündüm. Efe sorumluluk sahibi, cesur ve güçlüydü. Aile bağlarını biliyordu ama annesiyle ve küçük kız kardeşiyle arasına mesafe koyamıyordu. Kayınvalidemin oğullarına özel bir bağlılığı yoktu ama kızı söz konusu olunca önceliği hep onun mutluluğuydu.
Küçük kız kardeşi Zeyneple tanıştığımızda on yaşındaydı. Başta umursamadım, ama yıllar geçtikçe canım sıkılmaya başladı. Zeynep dersleriyle ilgilenmiyordu, yanlış arkadaşlarla gezip tozuyordu, her şeyi Efe üstlenmek zorunda kalıyordu. Hatta gece yarısı onu arayıp destek isteyebiliyordu.
Bekledim ki Zeynep büyür, evlenir ve sorunlar kendi kendine çözülür. Ama iş öyle olmadı! Evlenmeye karar verince kayınvalidem düğün masrafları için oğullarını zorladı, çünkü kendi elinde para yoktu. Zaten damat da fakirdi, asgari ücretle çalışıyordu. Böylece genç çift kayınvalideyle birlikte yaşamak zorunda kaldı.
Bir çocuk, sonra bir diğeri Kayınvalidem bunun böyle yürümeyeceğini fark etti bir süre sonra. İşte o zaman mükemmel çözümü buldu: Bizimle yaşayacaktı ve Zeynepe kendi dairesini verecekti. Ama benim birikimlerimle aldığım daireyi, eşimin hiç para katmadığı evi, başkasına bırakmak adil mi? Garip olan şu ki Efe de bu duruma çok memnun, Annem sana yardım edecek, diyor.
İki odalı bir dairemiz var. Ama ben rahatımın bozulmasını istemiyorum, yaşam alanımı başkalarıyla paylaşmak istemem. Kayınvalidem ise eşimin büyük oğul olduğunu, büyüklüğün getirdiği sorumlulukla ailesini huzura kavuşturmanın şart olduğu konusunda çok ısrarcı.
Eşimi seviyorum, boşanmayı aklımdan bile geçirmiyorum. Ama ona bu durumu nasıl anlatacağımı, onu nasıl gerçeklerle yüzleştireceğimi bilemiyorum. Ona annesiyle aynı çatıda yaşamanın ne kadar zor, hatta bir kabus gibi olduğunu nasıl izah edebilirim? Belki birisi bana bir tavsiye verebilir…
